Шӯр ишқаст бар сари ман зор
شور عشق است بر سر من زار
ё табибӣаст бар сари бемор ? !
یا طبیبی است بر سر بیمار
Гул доғаст бар сари маҷнӯн
گل داغست بر سر مجنون
ё палангии бқлаҳи кҳсор
یا پلنگی به قلّه کهسار
Печ ва тобаст дар дили вайрон
پیچ و تاب است در دل ویران
ё ба сари ганҷи ёди ҳақро мор
یا به سر گنج یاد حق را مار
Ҳаст занҷир , ё ки ғайрати ишқ
هست زنجیر، یا که غیرت عشق
Ҳамаро карда ҳалқаи ҷузи ғами ёр
همه را کرده حلقه جز غم یار
Бар сари ошиқи оташ ишқ аст
بر سر عاشق آتش عشق است
ё тибқҳои нур гашта нисор ? !
یا طبق های نور گشته نثار
Дӯд оҳаст аз дили ориф
دود آه است از دل عارف
ё ки абрӣ биравӣ дарёи бор ? !
یا که ابری به روی دریا بار
Тор ашкаст , ё зи дидаи дил
تار اشک است، یا ز دیدهٔ دل
Нигаҳи ҳасрат аз паии дилдор ? !
نگه حسرت از پی دلدار؟
Роз ишқаст , ё ки Юсуфи ҳасан
راز عشق است، یا که یوسف حسن
Мекунад ҷилва бар сари бозор ? !
میکند جلوه بر سر بازار؟
Нест савдо ки баҳр худ созӣаст
نیست سودا که بهر خود سازیست
Бар сари саъии ошиқони сари кор
بر سر سعی عاشقان سر کار
Чист худсозии ту ? вайронӣ !
چیست خودسازی تو؟ ویرانی!
Башикан то дуруст гардад кор !
بشکن تا درست گردد کار!
Дар харобӣаст бас ки ободӣ
در خرابی است بس که آبادی
Метавон гуфт сайлро меъмор !
میتوان گفت سیل را معمار!
Ҷони ман , тан ба сайл гиря бидиҳ
جان من، تن به سیل گریه بده
Чашми ман , кам мабош зи абри баҳор !
چشم من، کم مباش ز ابر بهار!
Шӯриши ишқ , гиря пар хоҳад
شورش عشق، گریهٔ پر خواهد
Ин намак об мебарад бисёр !
این نمک آب میبرد بسیار!
На камараи чеҳра боядат заррин
نه کمره چهره بایدت زرین
На қабо , ашк боядат гулнор !
نه قبا، اشک بایدت گلنار!
Раг ва пай даргирифта зи оташи ишқ
رگ و پی درگرفته ز آتش عشق
Бар танат ба зи ҷомаи зари тор
بر تنت به ز جامه زر تار
Оташ беалоқагӣ бар сар
آتش بی علاقگی بر سر
Хуштараст аз алоқаи дастор
خوشتر است از علاقه دستار
Зинати ҷисм , ҷон ва дил бошад
زینت جسم، جان و دل باشد
Зинати ҷону дил , ғами дилдор !
زینت جان و دل، غم دلدار!
Токӣ аз шона ? ҷисмсозӣ чу мӯӣ !
تاکی از شانه جسم سازی چو موی!
Чанд аз серума ? чашм кун хўнбор !
چند از سرمه چشم کن خونبار!
Ҳаст паҳнои сина , кӯи дили танг ?
هست پهنای سینه، کو دل تنگ؟
Ҳаст тарафи кулоҳ , кӯи сари ёр ? !
هست طرف کلاه، کو سر یار؟!
По насозад бкФш дар раҳи ишқ
پا نسازد به کفَش در ره عشق
Сар нагирад кулоҳ бо ин кор
سر نگیرد کلاه با این کار
Ҷома бар тани дарди ҳубоби сифат
جامه بر تن درد حباب صفت
Ҳар ки дорад ҳавои он дилдор
هر که دارد هوای آن دلدار
Ошиқон дар қабо наме ганҷанд
عاشقان در قبا نمیگنجند
Пардагӣ нестанд ин асрор
پردگی نیستند این اسرار
Пой наниҳода рози ишқи бадал
پای ننهاده راز عشق به دل
Сар бар овардааст аз бозор !
سر بر آورده است از بازار!
Ишқро душманӣаст ҳамчуи ҳавас
عشق را دشمنی است همچو هوس
Аҳли дилро зи поси худ ночор
اهل دل را ز پاس خود ناچار
Биғмии рахна то дар ӯ накунад
بی غمی رخنه تا در او نکند
Лола бар доғ дил кашида ҳисор
لاله بر داغ دل کشیده حصار
Даст агар бошиддати тиҳӣ , чаҳ ғамаст
دست اگر باشدت تهی، چه غمست
Дил чу пар бошад аз ғами дилдор ? !
دل چو پر باشد از غم دلدار!
Ҳеҷ аз неъмати ҷаҳон кам нест
هیچ از نعمت جهان کم نیست
Ошиқонро зи давлати ғами ёр
عاشقان را ز دولت غم یار
Рахшон дар ҳавоӣ ӯ ҳамаи зар
رُخشان در هوای او همه زر
Дилашон аз ҷафоӣ ӯ ҳамаи зор
دلشان از جفای او همه زار
Ҳуққаи дил , тамоми лаъли хўшоб
حقه دل، تمام لعل خوشاب
Махзани дида , пар дар шаҳсавор
مخزن دیده، پر دُر شهسوار
Дар дили афтодаи дард бар сари дард
در دل افتاده درد بر سر درد
Бар сари афтодаи кор бар сари кор
بر سر افتاده کار بر سر کار
На чунон пари зи доғи кӣсаи дил
نه چنان پر ز داغ کیسه دل
Ки буд ҷои дарҳаму динор !
که بود جای درهم و دینار!
Огаҳонро назар бадунё нест
آگهان را نظر به دنیا نیست
Хоб дидан наёяд аз бедор !
خواب دیدن نیاید از بیدار!
Чист дунёӣ шавам , ҷуз рафтан ?
چیست دنیای شوم، جز رفتن؟
Махӯр аз вай фиреб омад кор !
مخور از وی فریب آمد کار!
Ҷой ором нест , ин бару бум
جای آرام نیست، این بر و بوم
Гул аз он рӯ нишаста бар сари хор !
گل از آن رو نشسته بر سر خار!
Сайли гир ҳаводисаст ин дашт
سیل گیر حوادث است این دشت
Зада зон , лолаи хайма бар кҳсор
زده زآن، لاله خیمه بر کهسار
Сри сри фитнаи бас ки пар зӯр аст
صر صر فتنه بس که پر زور است
Карда фонӯси худ зи санг , шарор
کرده فانوس خود ز سنگ، شرار
Карда дуздидаи сози барги нишот
کرده دزدیده ساز برگ نشاط
Токро мекашанд аз он бурдор
تاک را میکشند از آن بر دار
Сарбаландяши нахл бесамарӣ аст
سربلندیش نخل بی ثمری است
Арҷмандяши гулбунии ҳамаи хор
ارجمندیش گلبنی همه خار
Аз барои шикастагони ҷаҳон
از برای شکستگان جهان
Хорӣ аз иззатаст ба сад бор
خواری از عزت است به صد بار
Ҳеҷ пуштӣ чу хоксорӣ нест
هیچ پشتی چو خاکساری نیست
Ҳастӣ сӯратаст аз девор
هستی صورت است از دیوار
Ҷони ман , тани бхоксории даҳ
جان من، تن به خاکساری ده
Ки бхокаст оқибати сарукор
که به خاک است عاقبت سر و کار
Умри ман саркашии буна аз сар
عمر من سرکشی بنه از سر
Ки зи поят дар оради ин ғаддор
که ز پایت درآرد این غدار
Бигузар аз вай ки бар наме хезад
بگذر از وی که برنمیخیزد
Ғайри ганди димоғи азин мурдор
غیر گند دماغ ازین مردار
Мспри ғайри роҳи ҳамворӣ
مسپر غیر راه همواری
Ки раҳат ҳаст сахти ноҳамвор
که رهت هست سخت ناهموار
Зиндагиро бхўиш осон кун
زندگی را به خویش آسان کن
Ки раҳ марг ҳаст баси душвор
که ره مرگ هست بس دشوار
Ҳаст саъби ончунон гриўаҳи марг
هست صعب آنچنان گریوه مرگ
Ки дар он шуд паёми соми савор
که در آن شد پیام سام سوار
Кандаи гӯри турои шғоди аҷал
کنده گور ترا شغاد اجل
Даъвӣ рустамӣ макун зинҳор !
دعوی رستمی مکن زنهار!
Рустами онгоҳ митўонӣ шуд
رستم آنگاه میتوانی شد
Ки бар ореи зи деви нафаси дамор
که برآری ز دیو نفس دمار
Чун кунӣ рустамӣ , ки золи зарӣ ?
چون کنی رستمی، که زال زری؟
Пер яъне зи ғуссаи динор !
پیر یعنی ز غصه دینار!
Рустамӣ , ин чунин наме бошад
رستمی، اینچنین نمیباشد
Ки кунад ҳар замони ғамяти шикор !
که کند هر زمان غمیت شکار!
Гуҳ фитад хотират бабанд қабо
گه فتد خاطرت به بند قبا
Гуҳ занад бар сарати ғами дастор !
گه زند بر سرت غم دستار!
Гуҳ кунӣ баҳри нон , чу оби хурӯш
گه کنی بهر نان، چو آب خروش
Гуҳи дуӣ ҳамчуи шуъла бар сари хор !
گه دوی همچو شعله بر سر خار!
Гуҳ кашад шавқи мансабати Бамён
گه کشد شوق منصبت به میان
Гуҳи баради мавҷи накбатати бкнор
گه برد موج نکبتت به کنار
Гуҳи дилатро бароаи даври أмл
گه دلت را به راه دور أمل
Ғами асб ва шутур кашад бқтор
غم اسب و شتر کشد به قطار
Дар димоғати гуҳ аз ғами шутурон
در دماغت گه از غم شتران
Карда фикри ҷлу ҷҳози маҳор
کرده فکر جل و جهاز مهار
Баҳри як умри ин ҳамаи мурдан ?
بهر یک عمر این همه مردن؟
Баҳри ин роҳати ин ҳамаи озор ? !
بهر این راحت این همه آزار!
Баҳри як ҷисми хокии ин ҳамаи ранҷ ?
بهر یک جسم خاکی این همه رنج؟
Баҳри вайронии ин ҳамаи пайкор ? !
بهر ویرانی این همه پیکار؟!
Чехияанд як тан ва ҳазор тъб ? !
چه کند یک تن و هزار تعب؟!
Чехияанд ? як хар ва ҳазорон бор ? !
چه کند یک خر و هزاران بار؟!
Чехияанд ? як дилу дусади ташвиш ? !
چه کند یک دل و دوصد تشویش؟!
Чехияанд ? як гул ва ҳазорон хор ? !
چه کند یک گل و هزاران خار؟!
Чаҳ дил ? Исфандиёри рӯйин тан
چه دل اسفندیار رویین تن
Ки надорад дар ӯ асари гуфтор !
که ندارد در او اثر گفتار!
Сахт аз он гашта дил , ки бо саги нафас
سخت از آن گشته دل، که با سگ نفس
Карда ӣӣ нарми шонагӣ бисёр
کرده یی نرم شانگی بسیار
Чун бмнзли рисӣ ? ки дар раҳи дайн
چون به منزل رسی؟ که در ره دین
Тавсани нафас бар ту гашта савор !
توسن نفس بر تو گشته سوار!
Гӯии чавгон ишқ кун сари нафас
گوی چوگان عشق کن سر نفس
То барии гӯии давлат аз мзмор
تا بری گوی دولت از مضمار
Ишқи майдони кори зор худ аст
عشق میدان کارزار خود است
Макун аз худ фурушяши бозор
مکن از خود فروشیش بازار
Зер кун нафасро дар ин майдон
زیر کن نفس را در این میدان
На бзр , ё бзўр , бо дили зор !
نه به زر، یا به زور، با دل زار!
Баҳри ин кори зор , дил бояд
بهر این کارزار، دل باید
Ки диласт ин масофро сардор
که دل است این مصاف را سردار
На ҳамин дил , ки дард бояд дард !
نه همین دل، که درد باید درد!
На ҳамин ҳарф , кор бояд кор ! !
نه همین حرف، کار باید کار!
Чораи ҷӯӣ ? чу дард чора куҷост ? !
چاره جویی؟ چو درد چاره کجاست؟!
Ёри хоҳӣ ? чу ғам набошад ёр !
یار خواهی؟ چو غم نباشد یار!
Ғам чу дорӣ , дигар чаҳ ғами дорӣ ?
غم چو داری، دگر چه غم داری؟
Ғами дайн , лек неи ғами динор !
غم دین، لیک نی غم دینار!
Дайн , вале дайн « ҷаъфари содиқ » !
دین، ولی دین «جعفر صادق»!
Қурраи алъайни Сайиди ахёр !
قرة العین سید اخیار!
Онкӣ аз вай қавӣаст , дайнро пушт
آنکه از وی قوی است، دین را پشت
Ҳам аз ӯ гарм , шаръро бозор
هم از او گرم، شرع را بازار
Малики дилро биёад ӯст маош
ملک دل را به یاد اوست معاش
Чархи дайнро ба меҳр ӯст мадор
چرخ دین را به مهر اوست مدار
з осмонаст ртбтшро нанг
ز آسمان است رتبتش را ننگ
Ваз ҷаҳонаст ҳимматашро ор
وز جهان است همتش را عار
Роҳи ҳақи рости донишаши раҳбар
راه حق راست دانشش رهبر
Рӯй дайни рости райши оинаи вор
روی دین راست رایش آینهوار
Нутқ ӯ оби илмро мироб
نطق او آب علم را میرآب
Илм ӯ кохи шаръро меъмор
علم او کاخ شرع را معمار
Халқро аз шабоҳати суханаш
خلق را از شباهت سخنش
Шуд бигӯаш ошно дар шҳўор
شد به گوش آشنا دُر شهوار
Ғӯта чун бед дар набот занад
غوطه چون به ید در نبات زند
Чун ҳадисаш қалам кунад такрор
چون حدیثش قلم کند تکرار
Ҳарфи илмаш чу дар миён ояд
حرف علمش چو در میان آید
Мекашад баҳри хешро бкнор
میکشد بحر خویش را به کنار
Кашад аз шарми рои анвар ӯ
کشد از شرم رای انور او
Брхи ойӣнаи парда аз зангор
به رخ آیینه پرده از زنگار
Пеши мроти райш аз дили хасм
پیش مرآت رایش از دل خصم
Бенафас медӯд блби иқрор
بی نفس میدود به لب اقرار
Дида то гули кушоди ҷабҳа ӯ ,
دیده تا گل گشاد جبهه او
Ханда ҳо мезанад бсбҳи баҳор
خندهها میزند به صبح بهار
Ғунча гардад зи шарм ӯ гул , субҳ
غنچه گردد ز شرم او گل، صبح
Гар кунад соя бар сари шаби тор
گر کند سایه بر سر شب تار
Бар сари ҷо , бдргҳши доим
بر سر جا، به درگهش دایم
Рӯзу шаби рост дар миёнаи ниқор
روز و شب راست در میانه نقار
Пеш ӯ , то зиёд худ наравад
پیش او، تا ز یاد خود نرود
Хешро субҳ мекунад такрор !
خویش را صبح میکند تکرار!
Дода аз ҳайрати Рахши ҳамаи рӯз
داده از حیرت رخش همه روز
Нури хуршеди пушт бар девор !
نور خورشید پشت بر دیوار!
То кунад машқи мадҳ ӯ даврон
تا کند مشق مدح او دوران
Карда часбондаҳо зи лайл ва наҳор !
کرده چسباندهها ز لیل و نهار!
Бар сари субҳи содиқ , аз номаш
بر سر صبح صادق، از نامش
Тибқ нур карда меҳри нисор !
طبق نور کرده مهر نثار!
Лангари ёди кӯҳи тамкинаш
لنگر یاد کوه تمکینش
Асрро боз дорад аз рафтор !
عصر را باز دارد از رفتار!
Бас ки дар пеш қадар ӯст хафиф
بس که در پیش قدر اوست خفیف
Мезанад Кебеки ханда бар кҳсор !
میزند کبک خنده بر کهسار!
Кӯҳро соягар басари Фгнд
کوه را سایه گر به سر فگند
Санг гардад арақ фишон зи шарор !
سنگ گردد عرق فشان ز شرار!
Нест давр аз заъиф парваряш
نیست دور از ضعیف پروریش
Такя бар коҳ агар кунад девор
تکیه بر کاه اگر کند دیوار
Болад аз ном ӯ сулаймонӣ
بالد از نام او سلیمانی
Тока бар хеши бугсалади зуннор
تا که بر خویش بگسلد زنار
Пеши гулзори халқ ӯ аз шарм
پیش گلزار خلق او از شرم
Арақ файз мечакад зи баҳор
عرق فیض میچکد ز بهار
Хӯрдаи об аз риёзи нисбат ӯ
خورده آب از ریاض نسبت او
зи он гул ҷаъфарӣ надорад хор
ز آن گل جعفری ندارد خار
Бо гул оташӣ наме ҷӯшад
با گل آتشی نمیجوشد
Накҳат аз рабти халқ ӯ бисёр
نکهت از ربط خلق او بسیار
Накҳат аз ошнои халқаш
نکهت از آشنایی خلقش
Бо гул оташӣ нагардад ёр
با گل آتشی نگردد یار
Пешаш , аз номи худ зи бас хаҷал аст
پیشش، از نام خود ز بس خجل است
Арақ фитна нест давр аз кор
عرق فتنه نیست دور از کار
Гар шавад ранҷаи пои роҳравӣ
گر شود رنجه پای راهروی
Ранг бозад зи бим ӯ гули хор
رنگ بازد ز بیم او گل خار
Хасм дар кин ӯ ду дил гардад
خصم در کین او دو دل گردد
Гар кунад ёди теғ ӯ якбор
گر کند یاد تیغ او یک بار
Гар диҳандаш бтиғ ӯ нисбат
گر دهندش به تیغ او نسبت
Чок уфтад бшълаҳ чун минқор
چاک افتد به شعله چون منقار
Ҳар ки дар дуои васила на ӯст
هر که در دعا وسیله نه اوست
Бошад аз зоряши худои безор
باشد از زاریش خدا بیزار
Нашавад гуфт аз ҳазор яке
نشود گفت از هزار یکی
Гӯям ар фазл ӯ яке зи ҳазор !
گویم ار فضل او یکی ز هزار!
Адад аз ҳамраҳе фурӯ монад
عدد از همرهی فرو ماند
Роҳи мадҳаш чу сараканд гуфтор !
راه مدحش چو سرکند گفتار!
Нест ҳади ту эй забони ин ҳарф
نیست حد تو ای زبان این حرف
Нест кори ту эй қалами ин кор
نیست کار تو ای قلم این کار
Ту , чаҳ бо ин шикастагии воъиз
تو، چه با این شکستگی واعظ
Карда ӣӣ азми ин раҳи душвор ? !
کردهای عزم این ره دشوار؟!
Дар тариқи амиқ мадҳат ӯст
در طریق عمیق مدحت اوست
Пои фикри суханварони аФгор
پای فکر سخنوران افگار
Сари варо , қадари тести зи он бартар
سر ورا، قدر تست ز آن برتر
Ки буд чун маниши мдиҳ нигор
که بود چون منش مدیح نگار
Аз мдиҳт чаҳ оварам бзбон
از مدیحت چه آورم به زبان
Биҷузи ин , коўрми бъҷзи иқрор ? !
بجز این، کآورم به عجز اقرار؟!
Мақсади ман талоши мадҳати тест
مقصد من تلاش مدحت تست
Варна мадҳат наёяд аз ман зор
ورنه مدحت نیاید از من زار
Сала мехоҳам аз ту , инки зи лутф
صله میخواهم از تو، اینکه ز لطف
Кунем аз сегон хеши шумор
کنیم از سگان خویش شمار
Бар дирами рух наад фалаки садра
بر درم رخ نهد فلک صدره
Гар нуҳум рӯй бар дарат якбор
گر نهم روی بر درت یک بار
Пеши ҳақи ҷой хеш бигушоем
پیش حق جای خویش بگشایم
Диҳеми ҷо , агар дар он дарбор
دهیم جا، اگر در آن دربار
Орам аз подшоҳӣаст агар
عارم از پادشاهی است اگر
Мдҳттро з ман набошад ор
مدحتت را ز من نباشد عار
Қиблаи гоҳои гузаштаи зи он ҷурмам
قبلهگاها گذشته ز آن جرمم
Ки барояд зи ӯҳдаи истиғфор
که برآید ز عهده استغفار
Рӯз бар ман зи номаи сияҳам
روز بر من ز نامه سیهم
Ҳамчуи шаб бскаҳ гашта тирау тор
همچو شب بس که گشته تیره و تار
Гар на меҳри ту дар миён бошад
گر نه مهر تو در میان باشد
Рӯй бахшиши нбиндми кирдор
روی بخشش نبیندم کردار
То науфтад ба пеши оби рахт
تا نیفتد به پیش آب رخت
Бар дар ҳақи дуои наёбади бор
بر در حق دعا نیابد بار
Боролҳои бобрўии шаҳӣ
بارالها به آبروی شهی
Кӯаст оби рухи сғору кбор
کوست آب رخ صغار و کبار
Ки бихоб аҷал нарафта , зи лутф
که به خواب اجل نرفته، ز لطف
Бикун аз хоби ҷумларо бедор
بکن از خواب جمله را بیدار
Аз ду олам маосӣам бигузар
از دو عالم معاصیم بگذر
Дар ду олами ҳавоиҷами бгзор
در دو عالم حوائجم بگزار