Нест бо дӯстии халқи ҷаҳони ҳеҷ давом

نیست با دوستی خلق جهان هیچ دوام

Дар намаки хўоргӣ абноӣ замонанд чу ком

در نمک خوارگی ابنای زمانند چو کام

Чашм сахтанд , чу ойӣнаи пай дидани айб

چشم سختند، چو آیینه پی دیدن عیب

Нарм чашманд валикини ҳамагӣ чун бодом

نرم چشمند ولیکن همگی چون بادام

Меҳрашонро чу биҷӯянд , параст аз кӣна

مهرشان را چو بجویند، پر است از کینه

Мадҳашонро чу бикованд , параст аз дашном

مدحشان را چو بکاوند، پر است از دشنام

Дар сулӯканд саросари ҳама бе андомӣ

در سلوکند سراسر همه بی اندامی

Лек дар вақт хироманд саропои андом

لیک در وقت خرامند سراپا اندام

Ҳеҷ нндўхтаҳ аз доду диҳиш , ғайри фиреб

هیچ نندوخته از داد و دهش، غیر فریب

Ҳеҷ нашинохта аз роҳу равиш , ғайри хиром

هیچ نشناخته از راه و روش، غیر خرام

Ҳамаи сарсахт , вале дар раҳи дайни сусти қадам

همه سرسخت، ولی در ره دین سست قدم

Ҷумлаи ноқиси бадал , аммо бзбоннди тамом

جمله ناقص بدل، اما بزبانند تمام

Ҳамчуи шоҳини тарозу , ҳама чашманду забон

همچو شاهین ترازو، همه چشمند و زبان

То бидон сӯ ки буд пеш , намоянди салом !

تا بدان سو که بود پیش، نمایند سلام!

Қӯти маскаи пари зӯртар аз ҷангали боз

قوت ماسکه پر زورتر از جنگل باز

Дидаи томъаҳи гӣрандатар аз дидаи дом

دیده طامعه گیرنده تر از دیده دام

Ҷўдшони сохта чун резиши оби тасвир

جودشان ساخته چون ریزش آب تصویر

Судашони орӣа , чун гармии оби ҳаммом

سودشان عاریه، چون گرمی آب حمام

Нашавад кулбаи дарвешӣ аз эшон равшан

نشود کلبه درویشی از ایشان روشن

Гарчи пиҳанду фатилаи ҳама чун мағзи ҳаром

گرچه پیه اند و فتیله همه چون مغز حرام

Пеш дарвеш фалонанд , ҳамаи хоҷаи фалон

پیش درویش فلانند، همه خواجه فلان

Хоҷаи баҳмон чу даройад , ҳама гирданд ғулом

خواجه بهمان چو درآید، همه گردند غلام

Дар сафи разм , чу ранги рухи худ ҷумлаи гурез

در صف رزم، چو رنگ رخ خود جمله گریز

Дар гуҳи базм , чу соғари ҳамагии хӯни ошом

در گه بزم، چو ساغر همگی خون آشام

Ногуворанду дили озор , чу нопухтаи кабоб

ناگوارند و دل آزار، چو ناپخته کباب

Хушку носохтау бимзаҳ ва чун миваи хом

خشک و ناساخته و بیمزه و چون میوه خام

Ҳама чун оби нҳорнди табиати озор

همه چون آب نهارند طبیعت آزار

Ҳама чун хоб пасинанд кудурати анҷом

همه چون خواب پسین اند کدورت انجام

Чун абуси гуҳи бузманд , ҳама бе мавқе

چون عبوس گه بزمند، همه بی موقع

Чун хурӯс шаб васланд , ҳама бе ҳангом

چون خروس شب وصلند، همه بی هنگام

Ҳамаи ранҷу хунакӣ , чун бзмстони сарсар

همه رنج و خنکی، چون بزمستان صرصر

Ҳамаи дилгирӣу андӯҳ , чу дар ғурбати шом

همه دلگیری و اندوه، چو در غربت شام

Рӯйҳошон , гул субҳаст ва , дарунҳо дили шаб

رویهاشان، گل صبحست و، درونها دل شب

Табъҳошони ҳама чун шиша ва , дилҳо чу рухом

طبعهاشان همه چون شیشه و، دلها چو رخام

Аз се мастии ғифлат , ҳама чун шиша май

از سه مستی غفلت، همه چون شیشه می

Мӯӣ бар сар шуда чун пунба , шиками пари зи ҳаром

موی بر سر شده چون پنبه، شکم پر ز حرام

Ҳамаи тани сарви сифати ноз ва хироманд , вале

همه تن سرو صفت ناز و خرامند، ولی

Ҳеҷ дар бор надоранд бғир аз андом

هیچ در بار ندارند بغیر از اندام

Хизру Илёс аз он зинда ҷовид шуданд

خضر و الیاس از آن زنده جاوید شدند

Ки зи чашми бади ин халқ , ниҳонанд мудом

که ز چشم بد این خلق، نهانند مدام

Ҳар ки гардӣда бар ин дашти пар аз мавҷи сароб

هر که گردیده بر این دشت پر از موج سراب

Нахурд мурғи дилаши оби ҷуз аз чашмаи дом

نخورد مرغ دلش آب جز از چشمه دام

Ҳар дамаши сӯрати нодӣданӣӣ бояд дид

هر دمش صورت نادیدنیی باید دید

Ҷой раҳматаст бар ойӣна аз ин зишти мақом

جای رحمتست بر آیینه از این زشت مقام

Зини сабъи хуён , маҷнӯн агар эмин будӣ

زین سبع خویان، مجنون اگر ایمن بودی

Хештанро накашидӣ бҳсори даду дом

خویشتن را نکشیدی بحصار دد و دام

Саг азин гашта хурушон , ки шудаш шаҳри ватан

سگ ازین گشته خروشان، که شدش شهر وطن

Кебек аз он рӯ шудаи хандон , ки шудаш кӯҳи мақом

کبک از آن رو شده خندان، که شدش کوه مقام

Айш бар хотир , азин зҳрсрштон шудаи талх

عیش بر خاطر، ازین زهرسرشتان شده تلخ

Зиндагӣ бар дили азин мурда дилон гашта ҳаром

زندگی بر دل ازین مرده دلان گشته حرام

На чунон талхи азин бимзаҳи мардум шуда аст

نه چنان تلخ ازین بیمزه مردم شده است

Ки дигар бор тавонад шуданами ширин , ком

که دگر بار تواند شدنم شیرین، کام

Магар аз шаҳди шукри хоеи мадҳи шаҳи дайн

مگر از شهد شکر خایی مدح شه دین

Ки бъолми илм аз мадҳат ӯ гашти калом

که بعالم علم از مدحت او گشت کلام

« ҳазрати Мӯсои козим » ки буд пайравяш

«حضرت موسی کاظم » که بود پیرویش

Бар сафи ҷумлаи тоъот ва мабарот эмом

بر صف جمله طاعات و مبرات امام

Ҳайф бошад ки шавад сарф на дар мадҳаши ҳарф

حیف باشد که شود صرف نه در مدحش حرف

Зулм бошад ки занад дами зи ҷузи ин ҳарфи калом

ظلم باشد که زند دم ز جز این حرف کلام

Бар фалаки моҳ бахуд болад , ковро банда аст

بر فلک ماه بخود بالد، کاو را بنده است

Дар ҷаҳони субҳ илм гашта , ки ӯрост ғулом

در جهان صبح علم گشته، که اوراست غلام

То кунад серумаи зи гирди гузари мавкиб ӯ

تا کند سرمه ز گرد گذر موکب او

Ҳамаи тани дида шудаи меҳру дӯд бар дарави бом

همه تن دیده شده مهر و دود بر درو بام

То бичинад гулӣ аз гулшани шбхизӣ ӯ

تا بچیند گلی از گلشن شبخیزی او

Ма равад домани маҳтоби бкФ , зи аввали шом

مه رود دامن مهتاب بکف، ز اول شام

Гирди шаб , меҳри бмжгони з дар ӯ рўбд

گرد شب، مهر بمژگان ز در او روبد

Дар ҷаҳони зини шарафаши нири аъзам шудаи ном

در جهان زین شرفش نیر اعظم شده نام

Бскаҳ дар сӯхтани душман ӯ битобст

بسکه در سوختن دشمن او بیتابست

Шуълаи оташи як лаҳза надорад ором

شعله آتش یک لحظه ندارد آرام

Шати Бағдод бҳсрт гузарад ва аз хокаш

شط بغداد بحسرت گذرد و از خاکش

Бхтўри ашк , ки сар бар қадамаш дошт мудом

بختور اشک، که سر بر قدمش داشت مدام

Буд маҳбӯс агар гавҳари покаш чу нигин

بود محبوس اگر گوهر پاکش چو نگین

Ҳукм ӯ лек равон буд дар офоқи тамом

حکم او لیک روان بود در آفاق تمام

Пой дар қайду дилаши рустаи зи қайди олам

پای در قید و دلش رسته ز قید عالم

Тани асири қафас ва , тоӣри ҷони арши мақом

تن اسیر قفس و، طائر جان عرش مقام

Домани поки зи чашми гуҳари афшонаши пар

دامن پاک ز چشم گهر افشانش پر

Ҳамчуи домони тамаъ аз кафи он раҳмати ом

همچو دامان طمع از کف آن رحمت عام

Маъдан аз кӯҳ чу сайлоби равони гаштӣ агар

معدن از کوه چو سیلاب روان گشتی اگر

Хостии ҳиммат ӯ мол барои анъом

خواستی همت او مال برای انعام

Гар диҳандаш бмҳити карам ӯ нисбат

گر دهندش بمحیط کرم او نسبت

Он қадар баҳр занад ҷӯш ки ояд бқўом

آن قدر بحر زند جوش که آید بقوام

Бскаҳ аз рашки чароғи ҳарамаш сӯхта аст

بسکه از رشک چراغ حرمش سوخته است

Ҳеҷ дар санг намондааст зи оташи ҷузи ном

هیچ در سنگ نمانده است ز آتش جز نام

Гар шабоне бар ӯ шикваи барад аз гиреҳгӣ

گر شبانی بر او شکوه برد از گرگی

Шерро таби ҳамагӣ ларз шавад бар андом

شیر را تب همگی لرز شود بر اندام

По гузарад агар овозаи қадараш бар кӯҳ

پا گذرد اگر آوازه قدرش بر کوه

Натавонади шарар аз санг наад беруни гом

نتواند شرر از سنگ نهد بیرون گام

Оби ҳамлаши бмсл гар гузарад аз дили санг

آب حملش بمثل گر گذرد از دل سنگ

Тамаъ пухтан аз оташ тамаъӣ бошад хом

طمع پختن از آتش طمعی باشد خام

Мӯрӣ аз хона харобӣ кунад ар шиква ба ӯ

موری از خانه خرابی کند ار شکوه به او

Кӯҳро сайл чу раг хушк шавад бар андом

کوه را سیل چو رگ خشک شود بر اندام

Суханаш ар чу шукр хонд агар бе адабӣ

سخنش ار چو شکر خواند اگر بی ادبی

Дигар аз шодӣ дар пӯст нагунҷад бодом

دگر از شادی در پوست نگنجد بادام

Гирди ашколи зи рухи масъала ҳо ме шастанд

گرد اشکال ز رخ مسأله ها می شستند

Оби илмаш чу равони мишдӣ аз ҷӯии калом

آب علمش چو روان میشدی از جوی کلام

Натавонанд ҳақи мадҳат ӯ кард адо

نتوانند حق مدحت او کرد ادا

Гар кунанд аҳли ҷаҳони ҷумлаи забон аз ҳам вом

گر کنند اهل جهان جمله زبان از هم وام

Кӯшиши воъизи длхстаҳ баҷое нарасад

کوشش واعظ دلخسته بجایی نرسد

Матлабӣ нест мдиҳш ки пазиради анҷом !

مطلبی نیست مدیحش که پذیرد انجام!

Сарвро , нест марои қадари сногўиии ту

سرو را، نیست مرا قدر ثناگویی تو

Ин қадари бас ки азин шаҳд кунам ширин , ком

این قدر بس که ازین شهد کنم شیرین، کام

Шараф ҳар ду ҷаҳонгар ҳама қисмат гардад

شرف هر دو جهان گر همه قسمت گردد

Нарасад беш азинм ки турои барадами ном

نرسد بیش ازینم که ترا بردم نام

Дигарами шикваи зи нокомии дунё ғалат аст

دیگرم شکوه ز ناکامی دنیا غلط است

Каз санои ту маро ҳарду ҷаҳонаст бком

کز ثنای تو مرا هردو جهانست بکام

Ҳарч кам нест маро ,гар назари лутф ту ҳаст

هرچ کم نیست مرا، گر نظر لطف تو هست

Ҳамчу ма карда марои партави меҳри ту тамом

همچو مه کرده مرا پرتو مهر تو تمام

Тоҷи срҳост , ҳар онкас ки туро хок раҳаст

تاج سرهاست، هر آنکس که ترا خاک رهست

Бошад озоди зғм , онкӣ туро ҳаст ғулом

باشد آزاد زغم، آنکه ترا هست غلام

То нишастааст марои меҳри ту дар дил , дигар

تا نشسته است مرا مهر تو در دل، دیگر

Нанишинад зи адаби гирди малол аз айём

ننشیند ز ادب گرد ملال از ایام

Дӣданӣ нест рухам гарчи зи исён , лекин

دیدنی نیست رخم گرچه ز عصیان، لیکن

Чашм дорам назари марҳаматати рӯзи қиём

چشم دارم نظر مرحمتت روز قیام

Бо азоби гунаҳи хеш , гирифтам созам ;

با عذاب گنه خویش، گرفتم سازم؛

Пеши аъдоӣ ту мапаснд шавам дшмнком !

پیش اعدای تو مپسند شوم دشمنکام!

Дар раҳи мадҳи тугар хомаи даройад аз пой

در ره مدح تو گر خامه درآید از پای

Менамояд бдъо аз дилу ҷон лек қиём

مینماید بدعا از دل و جان لیک قیام

То ки сояд илми субҳи бгрдўн ҳар рӯз

تا که ساید علم صبح بگردون هر روز

То буд зери нигини хури тобони айём

تا بود زیر نگین خور تابان ایام

Илми дайни набӣ , боди фалаки сои доим

علم دین نبی، باد فلک سا دائم

Давлати оли алии боди ҷаҳонгири мудом

دولت آل علی باد جهانگیر مدام