Тан ту чист яке хайма ва , сутунаши ҷон

تن تو چیست یکی خیمه و، ستونش جان

Таноб , риштаи рӯзӣ ва , мехи он дандон

طناب، رشته روزی و، میخ آن دندان

Чу мех канда шуд аз тунди бод рафтани умр

چو میخ کنده شد از تند باد رفتن عمر

Дигар чаҳ чашми иқомати зи хайма , эй нодон ? !

دگر چه چشم اقامت ز خیمه، ای نادان؟!

Фгнди боди аҷали хайма бар сарат чун гул

فگند باد اجل خیمه بر سرت چون گل

Биравӣ хори алойиқи ту фарш гашта ҳамон

بروی خار علایق تو فرش گشته همان

Бикаш матоъи дили худ буруни зи хаймаи тан

بکش متاع دل خود برون ز خیمه تن

Ки корвони ҳавос ва қавӣ шуданд равон

که کاروان حواس و قوی شدند روان

Бабри таноби таъаллуқ дило зи хаймаи тан

ببر طناب تعلق دلا ز خیمه تن

Ки баси қаландаряти хайма дар раҳи ҷонон

که بس قلندریت خیمه در ره جانان

Бсолкони тариқати қабои тан бор аст

بسالکان طریقت قبای تن بار است

Паии бараҳнагӣ аз хештан бабанд миён

پی برهنگی از خویشتن ببند میان

Қади хамати з Асо гашта лоами алиф яъне :

قد خمت ز عصا گشته لام الف یعنی:

Ки нест ҷои иқомати куҳани сарои ҷаҳон !

که نیست جای اقامت کهن سرای جهان!

Расед вақт ки аз қайди зиндагии барраӣ

رسید وقت که از قید زندگی برهی

Гузори рӯзу шаби ин бандро буд савҳон

گذار روز و شب این بند را بود سوهان

Чу шамъ бар сарати афтодаи оташи перӣ

چو شمع بر سرت افتاده آتش پیری

Аз он чу ашк чакад аз ту гавҳари дандон

از آن چو اشک چکد از تو گوهر دندان

зи чашми рафтаи турои нуру срФтодаҳ ба пеш

ز چشم رفته ترا نور و سرفتاده به پیش

Гирифтаи пинкии хоби маргат эй нодон

گرفته پینکی خواب مرگت ای نادان

Дигар мадори қавии дил , чу чашми гашти заъиф

دگر مدار قوی دل، چو چشم گشت ضعیف

Дигар мабош сбкср , чу гашти гӯши гарон

دگر مباش سبکسر، چو گشت گوش گران

Бадаст дод Асои заъфи перят , яъне :

بدست داد عصا ضعف پیریت، یعنی:

Бароаи дӯсти саги нафасро , з хеш барон

براه دوست سگ نفس را، ز خویش بران

Ду мӯ шудӣ ва , нашуд ҳирсу ози як мӯ кам

دو مو شدی و، نشد حرص و آز یک مو کم

Ду то шиддати қад ва якто нагашт дили зи ҷаҳон

دو تا شدت قد و یکتا نگشت دل ز جهان

Тамом карда қазои нусхаи ҳаёти туро

تمام کرده قضا نسخه حیات ترا

Ки аз сифедӣ мӯ мекашад баёз бар он

که از سفیدی مو میکشد بیاض بر آن

Замон замон шавадат тунди оташи перӣ

زمان زمان شودت تند آتش پیری

Зананд рӯзу шаб аз ҳар тарафи зи баси домон

زنند روز و شب از هر طرف ز بس دامان

Бчҳраҳ ?ут нафитодааст чин , ки калаки қазо

بچهره ات نفتاده است چین، که کلک قضا

Кашида бар варақ ҳастят , хати бутлон

کشیده بر ورق هستیت، خط بطلان

зи бас ки сри сри айём , аз ту тунди гузашт

ز بس که صر صر ایام، از تو تند گذشت

зи ғунчаи даҳанати рехти хурдаи дандон

ز غنچه دهنت ریخت خرده دندان

Сар аз хамидагии қади биҷои по рафта аст

سر از خمیدگی قد بجای پا رفته است

Барои роҳ адам кардааст нақли макон

برای راه عدم کرده است نقل مکان

Бароаи малики адам , то дўондт чун тир

براه ملک عدم، تا دواندت چون تیر

Аҷали гирифтаи зи қади хамат ба пушти камон

اجل گرفته ز قد خمت به پشت کمان

Чаро ҷавон накунӣ хешро дар ин перӣ

چرا جوان نکنی خویش را در این پیری

зи хокбўс дар шоҳи кишвари имон ? !

ز خاکبوس در شاه کشور ایمان؟!

Ризои бҳкми қазо , « ҳазрати эмоми ризо »

رضا بحکم قضا، «حضرت امام رضا»

Ки дар қаламрави длҳости меҳр ӯ султон

که در قلمرو دلهاست مهر او سلطان

зи дафтари карам ӯ , саҳоби як варақ аст

ز دفتر کرم او، سحاب یک ورق است

Ки сатраш аз раг абраст ва , нуқтааш борон

که سطرش از رگ ابر است و، نقطه اش باران

Буд кафи гуҳари афшон ӯ муҳӣти карам

بود کف گهر افشان او محیط کرم

Бар ӯ ҳубоби сифати чашми ҷумлаи оламён

بر او حباب صفت چشم جمله عالمیان

Бҷибу домани дарё на дар шҳўор аст

بجیب و دامن دریا نه در شهوار است

Нишаста дар арақи хиҷлат аз кафши Аммон

نشسته در عرق خجلت از کفش عمان

зи хиҷлати каф ӯ , абрҳо дар обу арақ

ز خجلت کف او، ابرها در آب و عرق

зи шарми ҳиммат ӯ , ганҷи бхоки ниҳон

ز شرم همت او، گنج بخاک نهان

зи сайли резиши эҳсонаш ар кунад рақамӣ

ز سیل ریزش احسانش ار کند رقمی

Шавад зи тундии он хонаи қалами вайрон

شود ز تندی آن خانه قلم ویران

Шамеми халқаш , агар шама ӣӣ шавад таҳрир

شمیم خلقش، اگر شمه یی شود تحریر

Баҳри хаттӣ ки нависанд , мешавад райҳон

بهر خطی که نویسند، میشود ریحان

Диҳандгар мау хуршед ҳар ду пушт ба пушт

دهند گر مه و خورشید هر دو پشت به پشت

На рои анвар ӯро шаванд оинаи дон

نه رای انور او را شوند آینه دان

Гирифтаи киштии ма , чун қаландарони афлок

گرفته کشتی مه، چون قلندران افلاک

Зананд то ки ба бозори ҷӯад ӯ даврон

زنند تا که به بازار جود او دوران

На шери парда , ба шер фалак занадгар ҳай

نه شیر پرده، به شیر فلک زند گر هی

Буруни зи парда афлок меҷаҳд ларзон

برون ز پرده افلاک میجهد لرزان

зи раъша , доғи палангон сиёҳӣ андозад

ز رعشه، داغ پلنگان سیاهی اندازد

Ба хашми ҷониби кҳсор гар шавад нигарон

به خشم جانب کهسار گر شود نگران

зи бим ӯ бадали санг , оташ об шавад

ز بیم او بدل سنگ، آتش آب شود

Хаёл мегузарадгар зиёди шишаи гарон

خیال می گذرد گر زیاد شیشه گران

Басари ҳавои замини сое дараш дорад

بسر هوای زمین سایی درش دارد

Аз он шудааст бслби садафи гуҳари ғалтон

از آن شده است بصلب صدف گهر غلتان

Ба хоки дарга ӯ аФгннд то худ ро

به خاک درگه او افگنند تا خود را

Кашанди меҳру ма аз шавқ , ҳар тарафи майдон

کشند مهر و مه از شوق، هر طرف میدان

Чаҳ дар гуҳӣ , ки зи баҳри риояти адабаш

چه در گهی، که ز بهر رعایت ادبش

зи давр , ҳафт фалак бигузаранд саҷдаи кунон

ز دور، هفت فلک بگذرند سجده کنان

Накардааст дар он боргоҳи қандилӣ

نکرده است در آن بارگاه قندیلی

Фитодаи оташ аз он офтоб дар ҷон

فتاده آتش از آن آفتاب در جان

Чунон дар ӯст чароғи умедҳо равшан

چنان در اوست چراغ امیدها روشن

Ки шамъи гиря арақ мекунад зи хиҷлати он

که شمع گریه عرق میکند ز خجلت آن

Дар ӯст авд , вале ҳар тараф бар оташи шавқ

در اوست عود، ولی هر طرف بر آتش شوق

Фатилаи анбараш аз дӯди оҳи сӯхтагон

فتیله عنبرش از دود آه سوختگان

Бхўиши печад аз он , об дар гуҳар ки чаро

بخویش پیچد از آن، آب در گهر که چرا

Сиришк нест ки гардад дар он ҳарими равон ? !

سرشک نیست که گردد در آن حریم روان؟!

На гунбазаст ба шакли санавбарӣ , ки буд

نه گنبذ است به شکل صنوبری، که بود

Ба синаи пери фалакро дилии пар аз имон

به سینه پیر فلک را دلی پر از ایمان

Аз инки ҷомаи он каъба гашта атласи чарх

از اینکه جامه آن کعبه گشته اطلس چرخ

Равост гар кашад аз фахр бар замини домон

رواست گر کشد از فخر بر زمین دامان

Бросмон набӯд каҳкашон , ки рифъати он

برآسمان نبود کهکشان، که رفعت آن

Кашидааст бтоқи фалаки хати бутлон

کشیده است بطاق فلک خط بطلان

Тавон бидида дил аз зариҳ ӯ дидан

توان بدیده دل از ضریح او دیدن

Ки мавҷи зан шудаи дарёии раҳмати яздон

که موج زن شده دریای رحمت یزدان

Аҷаб ки сари бетонии хокро фурӯд ояд ?

عجب که سر بتنی خاک را فرود آید؟

Кашида то бабри он ҷисми покро чун ҷон !

کشیده تا ببر آن جسم پاک را چون جان!

Чу хоки дарга ӯ бошадаш ҳавои дорӣ

چو خاک درگه او باشدش هوا داری

Бхўиш болад аз он дмбдми марои исён

بخویش بالد از آن دمبدم مرا عصیان

Гуноҳ ва афв нигараданд ошнои боҳам

گناه و عفو نگردند آشنا باهم

Агар на пой гузорад муҳаббаташи Бамён

اگر نه پای گذارد محبتش بمیان

Сухани сазоӣ мдиҳш куҷост ? маъзӯр аст

سخن سزای مدیحش کجاست؟ معذور است

Қалами з аҷз бимолад агар забони бзбон !

قلم ز عجز بمالد اگر زبان بزبان!

зи ҳарф ва нуқта занад гуҳ ба наълу гуҳ ба мех

ز حرف و نقطه زند گه به نعل و گه به میخ

Балии каммият қалам нест марди ин майдон

بلی کمیت قلم نیست مرد این میدان

Тиҳӣаст дасти забонгар зи тӯҳфаи мадҳаш

تهی است دست زبان گر ز تحفه مدحش

Параст лек зи нақди муҳаббаташи дилу ҷон

پر است لیک ز نقد محبتش دل و جان

Шҳо бдргҳт овардаам рухӣ ва , чаҳ рух ?

شها بدرگهت آورده ام رخی و، چه رخ؟

Ки дар сиёҳӣ худ гашта зи инфеъоли ниҳон !

که در سیاهی خود گشته ز انفعال نهان!

Сиёҳ рӯем ва , рӯй манаст ва ин даргоҳ

سیاه رویم و، روی من است و این درگاه

Тиҳӣаст дастам ва , даст манаст ва он домон

تهی است دستم و، دست من است و آن دامان

Чаҳ гӯям аз дил чун санги худ ? ки аз сахтӣ

چه گویم از دل چون سنگ خود؟ که از سختی

Шавад зи ҳарфаши дандонаи дори теғи забон !

شود ز حرفش دندانه دار تیغ زبان!

Бҷон расидаам , аз дасти хештани фарёд !

بجان رسیده ام، از دست خویشتن فریاد!

Ғами замонаи амонам бурӣдааст , амон !

غم زمانه امانم بریده است، امان!

Бчҳраҳи оби рухӣ каз ғубори даргаи тест

بچهره آب رخی کز غبار درگه تست

Равои мадор ки резади бхоки роҳи хасон

روا مدار که ریزد بخاک راه خسان

зи дасти миннати ду нон бигир воъиз ро

ز دست منت دو نان بگیر واعظ را

Чаро саги ту буд дар қаллодаи дгарон !

چرا سگ تو بود در قلاده دگران!

Умедам онкӣ кунам хоки остонаи ту

امیدم آنکه کنم خاک آستانه تو

Абас набастаам ин ҷисми зорро бар ҷон

عبث نبسته ام این جسم زار را بر جان

зи лутфгар бсги хеши дили диҳӣ чаҳ аҷаб ?

ز لطف گر بسگ خویش دل دهی چه عجب؟

Ту каз наҳифи диҳии ҷон басӯрат шерон !

تو کز نهیب دهی جان بصورت شیران!

Васила ӣӣ бкФм нест баҳри озодӣ

وسیله یی بکفم نیست بهر آزادی

Биҷузи ғуломят эй дастгири ҳардуи ҷаҳон !

بجز غلامیت ای دستگیر هردو جهان!

Маро чаҳ ҳад , ки кунам мадҳи ту ? ҳаминам бас

مرا چه حد، که کنم مدح تو؟ همینم بس

Ки бошамат яке аз ҷумлаи сногўён !

که باشمت یکی از جمله ثناگویان!

Нмирсд чу бдомони мадҳ ӯ , воъиз

نمیرسد چو بدامان مدح او، واعظ

Дар остин хамӯшӣ бикаш ту дасти забон

در آستین خموشی بکش تو دست زبان

Бакори нахли дуо , то зи чашмасор дилат

بکار نخل دعا، تا ز چشمه سار دلت

Бҷўибори забони об мадҳ ӯст равон

بجویبار زبان آب مدح اوست روان

Шавад зи хоки чаман , то чароғи гули равшан

شود ز خاک چمن، تا چراغ گل روشن

Буд зи оби сафо , то рухи гуҳари тобон

بود ز آب صفا، تا رخ گهر تابان

зи хоки роҳаши равшани чароғи дили бодо

ز خاک راهش روشن چراغ دل بادا

зи оби меҳраши тобандаи гавҳари имон

ز آب مهرش تابنده گوهر ایمان