эй нигоҳати дидаи ойӣнаи дилро зё

ای نگاهت دیده آیینه دل را ضیا

Гӯшаи абрӯии лутфат , сайқали занги хато

گوشه ابروی لطفت، صیقل زنگ خطا

Пешат аз хиҷлати баҳами печид , забони гуфтугӯ

پیشت از خجلت بهم پیچید، زبان گفتگو

Бо забон ҳол гӯям , ҳоли худ сар то бпо

با زبان حال گویم، حال خود سر تا بپا

Ҳолами ин , каз даргаи қурбати бадӯр афтода ам

حالم این، کز درگه قربت بدور افتاده ام

Ҳолами ин , каз остонат гаштаам умрии ҷудо

حالم این، کز آستانت گشته ام عمری جدا

Ҳолами ин , каз номаи ман мигризди хати афв

حالم این، کز نامه من میگریزد خط عفو

Ҳолами ин , каз тоъати ман ор медорад риё

حالم این، کز طاعت من عار میدارد ریا

Ҳамчуи барг бед меларзад забон бар хештан

همچو برگ بید میلرزد زبان بر خویشتن

Гар кунад аз нотавонӣҳои ман ҳарфии адо

گر کند از ناتوانیهای من حرفی ادا

Дар кашокашҳои чарх , аз нотавонӣ мегусаст

در کشاکشهای چرخ، از ناتوانی میگسست

Гар нмишди қомат чун риштаам аз ғами дўто

گر نمیشد قامت چون رشته ام از غم دوتا

Аз ғубори дидаи худ мондаам дар зери бор

از غبار دیده خود مانده ام در زیر بار

Гар шавад гӯшами гарон , ҳаргизи нмихизми зи ҷо

گر شود گوشم گران، هرگز نمیخیزم ز جا

Ларзишам аз нотавонӣҳо , тавонад роҳи барад

لرزشم از ناتوانیها، تواند راه برد

Резиши ашкам , зи заъф тан тавонад шуд Асо

ریزش اشکم، ز ضعف تن تواند شد عصا

Дар гудози лоғарӣ , аз бскаҳ гардидам сабк

در گداز لاغری، از بسکه گردیدم سبک

Даргаи рафтор , натавонади хулди хорами бпо

درگه رفتار، نتواند خلد خارم بپا

Метавон хонд аз ҷабини ман , хати саргаштагӣ

میتوان خواند از جبین من، خط سرگشتگی

Метавон дидани зи ҷисмами ҳоли дили сар то бпо

میتوان دیدن ز جسمم حال دل سر تا بپا

. . .

. . .

Қоматамро карда бори чини пешонии дўто

قامتم را کرده بار چین پیشانی دوتا

Хомаам , печида тӯморӣаст , аз мазмуни ғам

خامه ام، پیچیده طوماری است، از مضمون غم

Номаам , афшондаи домоне , зи нақди муддао

نامه ام، افشانده دامانی، ز نقد مدعا

Баҳри он аз пои дарафтодам , ки аз рӯй карам

بهر آن از پا درافتادم، که از روی کرم

Аз нигоҳи илтифотӣ , бахшем шояд Асо

از نگاه التفاتی، بخشیم شاید عصا

Пои озодии марои Фрсўд , дар банди худӣ

پای آزادی مرا فرسود، در بند خودی

Ҷазба ӣӣ дорам тамаъ , каз ман маросозӣ раҳо

جذبه یی دارم طمع، کز من مرا سازی رها

Гар марои дасти забони узри хоҳӣ кӯтаҳ аст

گر مرا دست زبان عذر خواهی کوته است

Домани афви ту аммо , аз карам бошад расо

دامن عفو تو اما، از کرم باشد رسا

Бас кун эй воъиз , ки гуфтани пои зҳди беруни ниҳод

بس کن ای واعظ، که گفتن پا زحد بیرون نهاد

Пеши аҳли ҷӯад , хомӯшӣаст арзи муддао

پیش اهل جود، خاموشی است عرض مدعا

Дорӣ аз даргоҳи шери ҳақ чу рӯй тоза ӣӣ

داری از درگاه شیر حق چو روی تازه یی

Рӯи басӯии қибла ҳоҷот кун рӯй дуо

رو بسوی قبله حاجات کن روی دعا

То буд бозуӣ « ҳайдар » хонаи дайнро сутун

تا بود بازوی «حیدر» خانه دین را ستون

То буд дар даст ӯ сари риштаи роҳи худо

تا بود در دست او سر رشته راه خدا

Дӯстонашро буд обод , қасри зиндагӣ

دوستانش را بود آباد، قصر زندگی

Гардад аз кафи риштаи умрии адуӣ ӯ раҳо

گردد از کف رشته عمری عدوی او رها