Ҳишмат аз султон ва , роҳат аз фақир бенавост

حشمت از سلطان و، راحت از فقیر بینواست

Чатр аз товус , лек авҷи саодат аз ҳумост

چتر از طاووس، لیک اوج سعادت از هماست

Роҳати шоҳу гадоро зини тавон маълум кард

راحت شاه و گدا را زین توان معلوم کرد

Кӯ бсд ганҷаст муҳтоҷ , ин ба нонеи подшост

کو بصد گنجست محتاج، این به نانی پادشاست

Подшоҳонро агарчӣ чатри давлат бар сар аст

پادشاهان را اگرچه چتر دولت بر سر است

Бенавоёнро валикини осмонҳо зер пост

بینوایان را ولیکن آسمانها زیر پاست

Нестгар дарвешро бар хотами зари дастрас

نیست گر درویش را بر خاتم زر دسترس

Ганҷи гумномии нгиндони худ нигини прбҳост

گنج گمنامی نگیندان خود نگین پربهاست

Харҷ шаҳ бошад мудом аз кӣсаи дарвеши ъўр

خرج شه باشد مدام از کیسه درویش عور

Харҷи даравишони тамом аз кӣса лутф худост

خرج درویشان تمام از کیسه لطف خداست

Кор шаҳ бошад гирифтан , шеваи дарвеши тарк

کار شه باشد گرفتن، شیوه درویش ترک

ӯ каф дастаст яксар , венаи саропо пушт пост

او کف دست است یکسر، وین سراپا پشت پاست

ӯ ҳамаи астодгӣ ва , ин ҳама афтодагӣ аст

او همه استادگی و، این همه افتادگی است

ӯ ҳамаи дасти таъаддӣ , ин ҳама даст дуост

او همه دست تعدی، این همه دست دعاست

Фақр яксар роҳати амният ва ҷамъият аст

فقر یکسر راحت امنیت و جمعیت است

Подшоҳии ҷумлаи ташвиқу ғаму ранҷу ъност

پادشاهی جمله تشویق و غم و رنج و عناست

Фақри сулҳу дӯстӣу улфат ва осӯдагӣаст

فقر صلح و دوستی و الفت و آسودگیست

Подшоҳии ҷангу ғавғо ва зад ва хӯрду вғост

پادشاهی جنگ و غوغا و زد و خورد و وغاست

Хуии ъолмсўзи шоҳон , оташ намрудӣ аст

خوی عالمسوز شاهان، آتش نمرودی است

Тинати покизаи дарвеш хок Карбалост

طینت پاکیزه درویش خاک کربلاست

Фақрро густардаи хуоне чун кушод хотир аст

فقر را گسترده خوانی چون گشاد خاطر است

Бар сар ин хон неъмати подшоҳонро салост

بر سر این خوان نعمت پادشاهان را صلاست

Ҷузи ғами мурдан чаҳ ғам дорад дигар дарвеши ъўр

جز غم مردن چه غم دارد دگر درویش عور

Каз каманди ваҳдати худ дар ҳисор аз ҳар балост

کز کمند وحدت خود در حصار از هر بلاست

Боғи ҷинатро набошад барги резони хазон

باغ جنت را نباشد برگ ریزان خزان

Барги айши бенавоёни эмин аз бод фаност

برگ عیش بینوایان ایمن از باد فناست

Пеш солик гуфту гӯ аз сарбаландӣҳои ҷоҳ

پیش سالک گفت و گو از سربلندیهای جاه

Ҳамчуи акси нахл дар оби равони пои дрҳўост

همچو عکس نخل در آب روان پا درهواست

Олами пастии зи баси озодагонро хуштар аст

عالم پستی ز بس آزادگان را خوشتر است

Бед маҷнӯн меравад болоу рӯйиш бар қафост

بید مجنون میرود بالا و رویش بر قفاست

Чун раҳанд гардан аз тавқи ваболи олимӣ

چون رهاند گردن از طوق وبال عالمی

Дасти впои давлат аз хӯни ҷигарҳо дар ҳиност

دست وپای دولت از خون جگرها در حناست

Гӯи ннозди шоҳи чандин бар Ганаии хештан

گو ننازد شاه چندین بر غنای خویشتن

Гар гадои муҳтоҷ шуда , шаҳ низ муҳтоҷ гадост

گر گدا محتاج شده، شه نیز محتاج گداست

Халқи олами сар басар ҳастанд дасти впои ҳам

خلق عالم سر بسر هستند دست وپای هم

Ҳам Асои пои шул ва , ҳам дасти шул пой Асост

هم عصا پای شل و، هم دست شل پای عصاست

Давлат аз дод ва диҳиш бошад тафохур карданӣ

دولت از داد و دهش باشد تفاخر کردنی

Чун саодат медиҳад , боли ҳумо , фар ҳумост

چون سعادت میدهد، بال هما، فر هماست

Неъмати алвони бадасти мард дар рафтан хуш аст

نعمت الوان بدست مرد در رفتن خوش است

Дар хазон кардани ҳиноро бештари зеб ва баҳост

در خزان کردن حنا را بیشتر زیب و بهاست

Он қадар каз аҳли давлати хуш буд доду диҳиш

آن قدر کز اهل دولت خوش بود داد و دهش

Сад чунон нагирифтан аз дарвеши мискини хўшнмост

صد چنان نگرفتن از درویش مسکین خوشنماست

Ҷӯади ҳотам , ганҷи қорун , доғ истиғноӣ ӯст

جود حاتم، گنج قارون، داغ استغنای اوست

Гарчи ҷоҳили маънии дарвеш пиндорад гадост

گرچه جاهل معنی درویش پندارد گداست

Нест дарвеши онкӣ бар дасти касон аз нокасе

نیست درویش آنکه بر دست کسان از ناکسی

Ҳамчуи далқи хештани чашми тамаъи сртои бпост

همچو دلق خویشتن چشم طمع سرتا بپاست

Нест дарвеши онкии поиши раҳи бадарҳо май барад

نیست درویش آنکه پایش ره بدرها می برد

Нест дарвеши онкии чашмаш бо каф халқ ошност

نیست درویش آنکه چشمش با کف خلق آشناست

Нест дарвеши онкӣ аз баси қӯти ҳирсу тамаъ

نیست درویش آنکه از بس قوت حرص و طمع

Аз паии изҳори заъфаши дасти байъат бо Асост

از پی اظهار ضعفش دست بیعت با عصاست

Худнамое аз риё дар парда азлат кунанд

خودنمایی از ریا در پرده عزلت کنند

Хилвати ин гӯшаи гирон чун либос таҳ намост

خلوت این گوشه گیران چون لباس ته نماست

Ҳаст дарвеши онкӣ дар саҳрои ишқи хонаи сӯз

هست درویش آنکه در صحرای عشق خانه سوز

Бар сараши жулидаи мӯеи хуштар аз бол ҳумост

بر سرش ژولیده مویی خوشتر از بال هماست

Ҳаст дарвеши онкӣ дар роҳи талаб аз эҳтиёт

هست درویش آنکه در راه طلب از احتیاط

Бо вуҷӯди чашми доими ҳамчуи наргис бар Асост

با وجود چشم دائم همچو نرگس بر عصاست

Гар хӯрд хоку бахуди печади зи ғайрат давр нест

گر خورد خاک و بخود پیچد ز غیرت دور نیست

Марди ориф бар сари ганҷ қаноат аждаҳост

مرد عارف بر سر گنج قناعت اژدهاست

Ваҳшат аз ғайри ҳақаш дар улфат халқаст кам

وحشت از غیر حقش در الفت خلق است کم

Аз ҳамаи урёняши пӯшида дар зер қабост

از همه عریانیش پوشیده در زیر قباست

Вақт хуфтани даст аз фарши ҳасираш кӯтаҳ аст

وقت خفتن دست از فرش حصیرش کوته است

Шаб чу бархезад ба по , дасти дуояш арш сост

شب چو برخیزد به پا، دست دعایش عرش ساست

Кас набинад ҳаргизаш аз тангдастии тнгдл

کس نبیند هرگزش از تنگدستی تنگدل

Дасти умедаш чу дар ганҷина лутф худост

دست امیدش چو در گنجینه لطف خداست

Аз ҷафои санги Тифлони ҳаводис фориғ аст

از جفای سنگ طفلان حوادث فارغ است

Аз туҳидастии бахуд чун бед агар болад баҷост

از تهیدستی بخود چون بید اگر بالد بجاست

Гар буд муфлиси зи малику мол , аз онаш бок нест

گر بود مفلس ز ملک و مال، از آنش باک نیست

Халъат « алФқри фахрӣ » аз буриши зинати Фзост

خلعت «الفقر فخری »از برش زینت فزاست

Муфлиси нангин ки бошад ? онкии домони дилаш

مفلس ننگین که باشد؟آنکه دامان دلش

Холӣ аз нақди влои сарвар аҳл сахост

خالی از نقد ولای سرور اهل سخاست

Офтоби олами орои сипеҳри дайн « тақӣ »

آفتاب عالم آرای سپهر دین «تقی »

Онкӣ аз нураши ҷаҳони илму донишро зёст

آنکه از نورش جهان علم و دانش را ضیاست

Меҳри тобони рӯ аз он дорад бар ҳар хушк ва тар

مهر تابان رو از آن دارد بر هر خشک و تر

Кӯи бхоки даргаи он зарра парвар ошност

کو بخاک درگه آن ذره پرور آشناست

Дар талош инки сояд бар зариҳаш рӯй зард

در تلاش اینکه ساید بر ضریحش روی زرد

Офтоб аз субҳ то шаб бар дараш дар даст ва пост

آفتاب از صبح تا شب بر درش در دست و پاست

То заминро барграфт аз хоки ҷисми пок ӯ

تا زمین را برگرفت از خاک جسم پاک او

Гар зи ҳасрати осмонро мондаи гардани каҷ , баҷост

گر ز حسرت آسمان را مانده گردن کج، بجاست

Чашмаи хуршед , то чашм об дод аз хок ӯ

چشمه خورشید، تا چشم آب داد از خاک او

То қиёмат кишт ҳастиро аз он нашав ва намост

تا قیامت کشت هستی را از آن نشو و نماست

Аз ҳаримаш рафтан ва , гардиш нагаштан мушкил аст

از حریمش رفتن و، گردش نگشتن مشکل است

Гар шати Бағдодро чин бар ҷабин бошад равост

گر شط بغداد را چین بر جبین باشد رواست

Соилаш рӯй парешоне намебинад дигар

سائلش روی پریشانی نمی بیند دگر

Гар ма аз вай нур хоҳад , қурс хуршедаш адост

گر مه از وی نور خواهد، قرص خورشیدش اداست

Оҷиз аз сомони харҷи дасти абр осоӣ ӯст

عاجز از سامان خرج دست ابر آسای اوست

Баҳр аз гирдоб агар бар хеш мепечад равост

بحر از گرداب اگر بر خویش می پیچد رواست

Аз муҳӣти даст ӯ , то домани ҳоҷати мудом

از محیط دست او، تا دامن حاجت مدام

Гар гуҳар ғалтон набошад пеши ҷўдш кам баҳост

گر گهر غلتان نباشد پیش جودش کم بهاست

Ончии абри ҷӯаду сайли ҳиммат ӯ кард сарф

آنچه ابر جود و سیل همت او کرد صرف

Номи баҳру кони нмидонм чаҳ сон дигар баҷост !

نام بحر و کان نمیدانم چه سان دیگر بجاست!

То нагардад хоҳиши соили мукаррари пеш ӯ

تا نگردد خواهش سائل مکرر پیش او

Аз бузургии кӯҳсори ҳиммат ӯ бесадост !

از بزرگی کوهسار همت او بی صداست!

Пеш бино нест эксирӣ ба аз хок дараш

پیش بینا نیست اکسیری به از خاک درش

То расонидааст ҳоҷати хешро онҷо Ганаст

تا رسانیده است حاجت خویش را آنجا غناست

Тухми ҳоҷатро зи баси ҷўдши зи олами брФгнд

تخم حاجت را ز بس جودش ز عالم برفگند

Онкӣ танагӣ мекашад рӯзгор ӯ сахост

آنکه تنگی میکشد روزگار او سخاست

Карда бо халқи васеъаши нисбати даврии дуруст

کرده با خلق وسیعش نسبت دوری درست

Вусъати саҳрои зи хотирҳо аз он рӯи ғмздост

وسعت صحرا ز خاطرها از آن رو غمزداست

Хокрўбон дарашро дар назар аз зуҳди пок

خاکروبان درش را در نظر از زهد پاک

зи оташи зари ғуссаи дунё чу ком аждаҳост

ز آتش زر غصه دنیا چو کام اژدهاست

Даъвии ағёр дар зуҳду вараъ бо ҳазраташ

دعوی اغیار در زهد و ورع با حضرتش

Даъвӣӣ бошад ки сагро дар қаноат бо ҳумост

دعویی باشد که سگ را در قناعت با هماست

Зиндагӣ то ҳаст ва , олам ҳаст , вари дам мадҳ ӯст

زندگی تا هست و، عالم هست، ور دم مدح اوست

Ҳайф аммо зиндагии кӯтоҳу илм бе бақост

حیف اما زندگی کوتاه و علم بی بقاست

Зиндагӣ шоҳо набошад зиндагӣ , бе ёди ту

زندگی شاها نباشد زندگی، بی یاد تو

Тока ҷон дорад , зҷони воъизи туро мадҳат сарост

تاکه جان دارد، زجان واعظ ترا مدحت سراست

Неи неи калаками шукр резаст аз мадҳати ҳамин

نی نی کلکم شکر ریز است از مدحت همین

Баъди мурдани ҳам чу не дар устихонам ин навост

بعد مردن هم چو نی در استخوانم این نواست

Аз барои фикри мадҳат бо ҳазор андӯҳу ғам

از برای فکر مدحت با هزار اندوه و غم

Ғунчаи гардидани маро бо хеши боғи длгшост

غنچه گردیدن مرا با خویش باغ دلگشاست

Хешро гунҷонам ар дар хайли маддоҳони ту

خویش را گنجانم ار در خیل مداحان تو

Дар ду ъломгар бгнҷм аз бузургӣ ҳо баҷост

در دو علام گر بگنجم از بزرگی ها بجاست

Ҳар нафас бар хеш меболад сухан аз мадҳи ту

هر نفس بر خویش میبالد سخن از مدح تو

Варна пургӯйии чунин дар ҳазратат кӣ ҳади мост

ورنه پرگویی چنین در حضرتت کی حد ماست

эй сухан ҳарчанд худдории зи мадҳаш мушкил аст

ای سخن هرچند خودداری ز مدحش مشکل است

Бо забон ҳол кун дигари сано , ва қисмат дуост

با زبان حال کن دیگر ثنا، و قسمت دعاست

То буд ин гунбад аз халқи ҷаҳони холӣу пар

تا بود این گنبد از خلق جهان خالی و پر

То дарин миҳроб хоҳад меҳр ва ма афтод ва хост

تا درین محراب خواهد مهر و مه افتاد و خاست

Равзааш з омад шуд зуввори пари боду тиҳӣ

روضه اش ز آمد شد زوار پر باد و تهی

Бар дар ӯ пушти тоъати ҳалқро каҷи боду рост

بر در او پشت طاعت حلق را کج باد و راست