Навбаҳораст ва дару дашт дигар рӯҳи Фзост

نوبهار است و در و دشت دگر روح‌فزاست

Сабзатар ба сарангушти зи дили уқдаи гшост

سبزهٔ تر به سرانگشت ز دل عقده‌گشاست

Бас ки дилкаш буд аз файзи ҳавои хоки чаман

بس که دلکش بُوَد از فیض هوا خاک چمن

Беди маҷнӯн ба фалак меравад ва , рӯ ба қафост

بید مجنون به فلک می‌رود و، رو به قفاست

наметавон кард дар он сайри баҳори дигар

می‌توان کرد در آن سیر بهار دیگر

Бас ки чун оина , ҳар барги гулистон ба сафост

بس که چون آینه، هر برگ گلستان به صفاست

Ҳасани гули ақли рибо , файзи ҳавои шӯрангез

حسن گل عقل‌ربا، فیض هوا شورانگیز

Хез эй оинаи дил ки дигар вақт ҷилост !

خیز ای آینهٔ دل که دگر وقت جلاست!

Гашта аз абри аҷаби боргаҳӣ бар сари по

گشته از ابر عجب بارگهی بر سر پا

Ки ба ҳар сӯии танобаши зи раг мавҷ ҳавост

که به هر سوی طنابش ز رگ موج هواست

Бар бисот чаман афганда ҳавои маснади ранг

بر بساط چمن افگنده هوا مسند رنگ

Ҳар тараф наУмия аз лолау гул базм орост

هر طرف نامیه از لاله و گل بزم‌آراست

Мсндоро ба саодат шудаи султони баҳор

مسندآرا به سعادت شده سلطان بهار

Чатри гулбун ба сараши сояи Фгн ҳамчу ҳумост

چتر گلبن به سرش سایه‌فگن همچو هماست

Тоҷдорони шукуфа , ба ду сад фару шиква

تاجداران شکوفه، به دو صد فرّ و شکوه

Ҳар як устода ба андому адаб бар сар пост

هر یک استاده به اندام و ادب بر سر پاست

Чўбдорони гулу ғунчаи пай рондани ғам

چوبدارانِ گل و غنچه پیِ راندنِ غم

Карда ҳар як ба Асои такяи з ҳар сӯи чапу рост

کرده هر یک به عصا تکیه ز هر سو چپ و راست

Обҳоро лаби ҷӯи баҳри замини бӯс ба хок

آب‌ها را لب جو بهر زمین بوس به خاک

Нахлҳоро сари барг аз дар ӯ гардун сост

نخل‌ها را سر برگ از درِ او گردون‌ساست

Сунбули афтода ва дар арзи парешони ҳолеи сет

سنبل افتاده و در عرضِ پریشان‌حالی‌ست

Наргиси устодау чашмаши зи адаб бар таҳ пост

نرگس استاده و چشمش ز ادب بر ته پاست

Як тарафи ҷабҳаи авроқи гул аз саҷда ба хок

یک طرف جبههٔ اوراق گل از سجده به خاک

Як тарафи қади ниҳолони паии таслими дўтост

یک طرف قد نهالان پی تسلیم دوتاست

Як тарафи шохтар аз барг кунад арзаи баланд

یک طرف شاخ تر از برگ کند عرضه بلند

Як тараф гашта забони сӯсан ва , машғӯл дуост

یک طرف گشته زبان سوسن و، مشغول دعاست

Қамарёнро ба буриш , шикваи з бе раҳмии сарв

قمریان را به برش، شِکوه ز بی‌رحمیِ سرو

Булбулонро ба дараш , дод з бедод сабост

بلبلان را به درش، داد ز بیداد صباست

Ҷумла бебаргу навоёни чаманро ҳар дам

جمله بی برگ و نوایانِ چمن را هر دم

Аз гуҳарбории абри карамаш , барг ва навост

از گهرباریِ ابرِ کرمش، برگ و نواست

Гуфтам : ин боргаҳ аз чист ба ин фару шиква ? !

گفتم: این بارگه از چیست به این فرّ و شکوه؟!

Ин ҳамаи кавкабау дабдабае дил з куҷост ? !

این همه کوکبه و دبدبه ای دل ز کجاست؟!

Гуфт : ин гардаи даргоҳи шаҳ Эрон аст

گفت: این گردهٔ درگاهِ شهِ ایران است

Ки зи гирд дар ӯ , чашм ҷаҳонӣ биност

که ز گردِ درِ او، چشم جهانی بیناست

Форси кишвари дайн , « шоҳи сулаймон » ки аз ӯ

فارس کشور دین، «شاه سلیمان» که از او

Илми давлати авлоди алӣ гардун сост

عَلَمِ دولتِ اولادِ علی گردون‌ساست

Шоҳи ҳайдари насаби он кӯ ба таноби забташ

شاه حیدر نسب آن کو به طناب ضبطش

Хаймаи миллати асниٰи ъушрӣ бар сар пост

خیمهٔ ملّتِ اثنیٰ‌عَشَری بر سرِ پاست

Хонаи амн ва амонаст зи теғаши равшан

خانهٔ امن و امان است ز تیغش روشن

Бас ки афрӯхта аз оташ чашм аъдост

بس که افروخته از آتش چشم اعداست

Барқи теғ , абри ато , баҳри карам , кӯҳи виқор

برق تیغ، ابر عطا، بحر کرم، کوه وقار

Осмони боргаҳ , анҷуми сипаҳ ва , субҳ ливост

آسمان بارگه، اَنجُم سپه و، صبح لواست

Пеши баҳри карам ӯ , ки ҷаҳони рост , муҳӣт

پیشِ بحرِ کَرَمِ او، که جهان راست، محیط

Об аз хиҷлати худгар шуда , ҳақ бо дарёст

آب از خجلت خود گر شده، حق با دریاست

Ба ҷуз аз майманати нисбат чатраш набӯд

به جز از میمنت نسبت چترش نبود

Ин ҳамаи давлати иқбол ки дар бол ҳумост

این همه دولت اقبال که در بال هماست

Наниҳод оинаи рои мунираш , пои пеш

ننهاد آینهٔ رای منیرش، پا پیش

Хешро шоҳид гетӣ натавонист орост

خویش را شاهد گیتی نتوانست آراست

Халқи беруни натавонад шудан аз зобита аш

خلق بیرون نتواند شدن از ضابطه‌اش

Об ҳаргиз наравад каҷ чу буд ҷадвали рост

آب هرگز نرود کج چو بود جدول راست

Бас ки айёми зи адлу карамаш хўшўқт аст

بس که ایام ز عدل و کرمش خوشوقت است

Нави баҳорӣ ки з аҳдаш гузарад , рӯ ба қафост

نو بهاری که ز عهدش گذرد، رو به قفاست

Туъма съўаҳ шавад чрғ , гурезадгар аз ӯ

طعمهٔ صعوه شود چرغ، گریزد گر از او

Пеши аҳли назар аз баси намак ӯ гирост

پیش اهل نظر از بس نمک او گیراست

Аз наҳифаш на чунон хасм ба ҷо монад хушк

از نهیبش نه چنان خصم به جا ماند خشک

Каз Рахш ранг тавонад ба суҳӯлат бархест

کز رخش رنگ تواند به سهولت برخاست

Нахли умрӣ ки қадам дар раҳ ӯ нафишорад

نخل عمری که قدم در ره او نفشارد

Кӣ з бемоҳасалӣ , аз бар худ комрўост ? !

کی ز بی‌ماحَصَلی، از برِ خود کامرواست؟!

Рост кешанд зи баси лашкари нусрати асараш

راست کیشند ز بس لشکر نصرت اثرش

Тирашон бар дили аъдои ваии эмин з хатост

تیرشان بر دل اعدای وی ایمن ز خطاست

Хасми саркаш на чунон гашта аз ӯ хок нишин

خصم سرکش نه چنان گشته از او خاک‌نشین

Ки ғубораш дигар аз хок тавонад бархест

که غبارش دگر از خاک تواند برخاست

Лашкараши бор ба саҳро чу кашад , кҳсор аст

لشکرش بار به صحرا چو کشد، کهسار است

Мавкибаши по чу ба кҳсор гузорад , саҳрост

موکبش پا چو به کهسار گذارد، صحراست

Зулаи бандади гунаҳ аз баҳри гуноҳи дигар

زله بندد گنه از بهر گناه دیگر

Домани суфраи бахшоиш ӯ бас ки расост

دامن سفرهٔ بخشایش او بس که رساست

Ҷузи сухан , кӯ буд аз ҳақи мдиҳши муфлис

جز سخن، کو بُوَد از حقّ مَدیحش مُفلِس

Дар ҷаҳон аз карамаш кист ки бебарг ва навост ? !

در جهان از کرمش کیست که بی برگ و نواست؟!

На ҳамин воъизи длхстаҳи дуъогӯӣ вай аст

نه همین واعظ دلخسته دعاگوی وی است

Давлаташро каф ҳар барги чаман , даст дуост

دولتش را کف هر برگ چمن، دست دعاست

Нест ҳад чу манӣ , ҳақи сногстрӣ аш

نیست حدّ چو منی، حقّ ثناگستری‌اش

Кон на ҳарфӣаст , ки ҳаргиз ба забон ояд рост

کآن نه حرفی است، که هرگز به زبان آید راست

Ғараз инаст , ки аз оби рухи мадҳат ӯ

غرض این است، که از آب رخ مدحت او

Гавҳар маънӣам аз хок тавонад бархест

گوهر معنی‌ام از خاک تواند برخاست

Хомае дил бигзор ва , каф ихлос барор

خامه ای دل بگذار و، کف اخلاص برآر

Ки дигар вақт ба пои доштан фарз дуост

که دگر وقت به پا داشتن فرض دعاست

То барояд хури тобон ва , шавад оламгир

تا برآید خور تابان و، شود عالمگیر

То аз ӯ сояи мусофири сӯй иқлӣм фаност

تا از او سایه مسافر سوی اقلیم فناست

Давлаташи боди ҷаҳонгир , чу хуршеди мудом

دولتش باد جهانگیر، چو خورشید مدام

Душманаши сояи сифат , боди зи олам каму кост

دشمنش سایه صفت، باد ز عالم کم و کاست