Фасл дай шуд , оташи сӯзии ҳаворо дар сар аст

فصل دی شد، آتش سوزی هوا را در سر است

Срдмҳриҳои давронро , зуҳӯр дигар аст

سردمهریهای دوران را، ظهور دیگر است

Дӯстон бо ҳам нмиҷўшнд , чун бегонагон

دوستان با هم نمیجوشند، چون بیگانگان

Оташи меҳру муҳаббатро , магари ҳизум тар аст

آتش مهر و محبت را، مگر هیزم تر است

Аз баравадат баста шуд роҳӣ ки буд аз дили бадал

از برودت بسته شد راهی که بود از دل بدل

зи он хабар аз дардами он номеҳрбонро камтар аст

ز آن خبر از دردم آن نامهربان را کمتر است

Ҳечкасро Зуҳраи берун шудан аз хона нест

هیچکس را زهره بیرون شدن از خانه نیست

Гар нафас берун тавонад шуд занӣ , шер нар аст

گر نفس بیرون تواند شد زنی، شیر نر است

Фии алмисл , аз хонагар берун равад нури нигоҳ

فی المثل، از خانه گر بیرون رود نور نگاه

Гар тавонад бозгаштан , дар назарҳо ханҷар аст

گر تواند بازگشتن، در نظرها خنجر است

Бскаҳи натавонад бар овардани сар аз ҷайби даҳон

بسکه نتواند بر آوردن سر از جیب دهان

Ҳарф дар лаб , ҳамчуи маънӣ дар иборат мзмр аст

حرف در لب، همچو معنی در عبارت مضمر است

Бскаҳ аз мавҷи ҳаво , бояд ҳазар кардан чу теғ

بسکه از موج هوا، باید حذر کردن چو تیغ

Бугзарад гар гуфту гӯйӣ , сарфа бо гӯш кар аст

بگذرد گر گفت و گویی، صرفه با گوش کر است

Баъди ин бо дида мебояд шунидани ҳарф ро

بعد این با دیده میباید شنیدن حرف را

Бас ки май бандади зи сардӣ гарчи ҳарф ахгар аст

بس که می‌بندد ز سردی گرچه حرف اخگر است

Аз баравадат ҳамчуи об аз бскаҳ май бандади ҳаво

از برودت همچو آب از بسکه می بندد هوا

Бодбони имрӯзи киштиро биҷой лангар аст

بادبان امروز کشتی را بجای لنگر است

Сӯзиши сармо бҳдӣ шуд ки аз ваии шуъла ро

سوزش سرما بحدی شد که از وی شعله را

Бо ҳамаи болои дўиҳои сар ба ҷайб миҷмар аст

با همه بالا دویها سر به جیب مجمر است

Дӯд аз сӯзи ҳаво , ангушти сармои бардаи ист

دود از سوز هوا، انگشت سرما برده ایست

Шуъла , аз ашки шарар , пайвастаи як чашм тар аст

شعله، از اشک شرر، پیوسته یک چشم تر است

Бскаҳ меларзад чу бед аз тоби сармо , шуъла ро

بسکه میلرزد چو بید از تاب سرما، شعله را

Рашк бар ахгар барои ҷома хокистар аст

رشک بر اخگر برای جامه خاکستر است

Дар чунин фаслӣ надорад хонаи ойӣна дар

در چنین فصلی ندارد خانه آیینه در

Печад аз сармо агар бар хеш , ҳақ бо ҷавҳар аст

پیچد از سرما اگر بر خویش، حق با جوهر است

Пеши арбоби басират , аз паии ҳифзи бадан

پیش ارباب بصیرت، از پی حفظ بدن

Пардаи чашм аз барои парда дар беҳтар аст

پرده چشم از برای پرده در بهتر است

Бахтии маст ҳаво оварда каф бар лаби зи барф

بختی مست هوا آورده کف بر لب ز برف

Гар наад сармои бпоиши банд аз ях , дар хур аст

گر نهد سرما بپایش بند از یخ، در خور است

Сӯрати яхи бскаҳ тарсондааст чашми халқ ро

صورت یخ بسکه ترسانده است چشم خلق را

Рӯ наме бенанд , агар ойӣна Искандараст !

رو نمی بینند، اگر آیینه اسکندر است!

Гармии хуршеди тобон , бо раги мавҷи ҳаво

گرمی خورشید تابان، با رگ موج هوا

Сардтар аз ихтилоти оташу чӯб тар аст

سردتر از اختلاط آتش و چوب تر است

Рафт он мавсим ки мешуд дид рӯй об ро

رفت آن موسم که میشد دید روی آب را

Оташи санги ин замони хуштар зи об гавҳар аст

آتش سنگ این زمان خوشتر ز آب گوهر است

Бскаҳи сармо дар назарҳо , карда оташро азиз

بسکه سرما در نظرها، کرده آتش را عزیز

Бода аз ҳамрангӣ ӯ , нури чашм соғар аст

باده از همرنگی او،نور چشم ساغر است

Қимати оташи зи баси афзӯда дар бозори даҳр

قیمت آتش ز بس افزوده در بازار دهر

Лаълро аз нисбаташ , ҷои дида ангуштар аст

لعل را از نسبتش، جا دیده انگشتر است

Бскаҳ тарсидааст , аз бе аътдолиҳои дай

بسکه ترسیده است، از بی اعتدالیهای دی

Дастро ангушт аз ангушт акнӯн хуштар аст

دست را انگشت از انگشت اکنون خوشتر است

То науфтад ҳамчуи хуршеди ҷаҳон , чашмаши ббрФ

تا نیفتد همچو خورشید جهان، چشمش ببرف

Шаб чу волои сияҳ дар пеши чашм ахтар аст

شب چو والای سیه در پیش چشم اختر است

Меравад аз хонаи сарди ҷаҳони берун , аз он

میرود از خانه سرد جهان بیرون، از آن

Шоҳиди айёмро аз барф бар сар чодар аст

شاهد ایام را از برف بر سر چادر است

Бскаҳ ларзидааст акнӯн ним сӯзи чӯби бед

بسکه لرزیده است اکنون نیم سوز چوب بید

То камар чун ҷўкёни ҳинд , дар хокистар аст

تا کمر چون جوکیان هند، در خاکستر است

Ларзи ларзон бо ҳарифон , метавон гуфтан кунун :

لرز لرزان با حریفان، میتوان گفتن کنون:

Зуҳди хушки имрӯзи моро , ба зи домон тараст !

زهد خشک امروز ما را، به ز دامان تر است!

Рӯй гармӣ гар бибинад зи оташ , аз бе ҳизумӣ

روی گرمی گر ببیند ز آتش، از بی هیزمی

Пушти гармии воъизи моро бчўб минбар аст

پشت گرمی واعظ ما را بچوب منبر است

Ҳамчу бодомам набошад рӯзу шаби ҷузи як либос

همچو بادامم نباشد روز و شب جز یک لباس

Ҳаст зи он , нимӣ лиҳоф ва , ним дигар бистар аст

هست ز آن، نیمی لحاف و، نیم دیگر بستر است

Зотши дил , то саҳар , монанди чӯби ним сӯз

زآتش دل، تا سحر، مانند چوب نیم سوز

Шамъи болини дӯди оҳ ва , бистарам хокистар аст

شمع بالین دود آه و، بسترم خاکستر است

Чун нигаред дидаам , аз рӯй сарди рӯзгор ?

چون نگرید دیده ام، از روی سرد روزگار؟

Дорад аз мижгони хушкии пӯшиш ва , он ҳам турост !

دارد از مژگان خشکی پوشش و، آن هم تراست!

Чун нигарем Тифли сон ? каз танагии роҳи маош

چون نگریم طفل سان؟ کز تنگی راه معاش

Рафтаи дарҳами обу нонам , ҳамчуи шер модараст !

رفته درهم آب و نانم، همچو شیر مادر است!

Чанд нолам аз туҳидастӣ , рухи тоқати сиёҳ

چند نالم از تهیدستی، رخ طاقت سیاه

Қисмат ҳақ карда рӯзӣ , ончии моро дар хур аст

قسمت حق کرده روزی، آنچه ما را در خور است

Шоҳро фикр ҷаҳонӣ дода , моро фикри хеш

شاه را فکر جهانی داده، ما را فکر خویش

Шикваи мо тангдастон , аз шаҳон биҷотр аст

شکوه ما تنگدستان، از شهان بیجاتر است

Шаҳи паии осоиши икрўзаҳ , гардад кӯи бкў

شه پی آسایش یکروزه، گردد کو بکو

Шоҳидӣ , кӯи сина чок ӯст , моро дар бар аст

شاهدی، کو سینه چاک اوست، مارا در بر است

Амн кардан аз шаҳаст ва , амн бӯдан аз гадо

امن کردن از شه است و، امن بودن از گدا

Ончӣ моро ҳаст сандал , шоҳро дард сар аст

آنچه مارا هست صندل، شاه را درد سر است

Ҳаст моро малики дил ,гар шоҳро чинасту рӯм

هست ما را ملک دل، گر شاه را چین است و روم

Ҳаст моро бе касе ёвар ,гар ӯро лашкар аст

هست ما را بی کسی یاور، گر او را لشکر است

Дар чунин фасли ончӣ дар кораст , моро дода анд

در چنین فصل آنچه در کار است، ما را داده اند

Бози кофари неъматӣ , ойини нафас кофараст !

باز کافر نعمتی، آیین نفس کافر است!

Хонаи ман кунҷи азлат , пардаам бегонагӣ

خانه من کنج عزلت، پرده ام بیگانگی

Муттакои лутфи худо ва , болшми тарк сар аст

متکا لطف خدا و، بالشم ترک سر است

Завқи тоъати бода , ангушти пушаймонии гзк

ذوق طاعت باده، انگشت پشیمانی گزک

Соқем тавфиқи эзад , ҷоми шаръ анвар аст

ساقیم توفیق ایزد، جام شرع انور است

Ҳизуми мо , ҳастӣ худ , оташи мо , ишқи дӯст ;

هیزم ما، هستی خود، آتش ما، عشق دوست؛

Вусъати саҳрои ҳиммат , доман ва , дил миҷмараст !

وسعت صحرای همت، دامن و، دل مجمر است!

Меҳри мо гмномист ва , тахти мо осӯдагӣ

مهر ما گمنامیست و، تخت ما آسودگی

Афсари мо хоки пои ҳазрат пайғамбар аст

افسر ما خاک پای حضرت پیغمبر است

Онкии лутфаш гар шавад фардои шафоати хоҳи мо

آنکه لطفش گر شود فردا شفاعت خواه ما

Аз гуноҳи хеш тарсидан , гуноҳ дигар аст

از گناه خویش ترسیدن، گناه دیگر است

Гарчи дайр омад ба олам , нури олам буд азу

گرچه دیر آمد به عالم، نور عالم بود ازو

Ҷӯйбори субҳро сарчашмаи меҳр анвар аст

جویبار صبح را سرچشمه مهر انور است

Сят ӯ дар ҳафт гардун , чун садо дар кӯҳсор

صیت او در هفت گردون، چون صدا در کوهسار

Ном ӯ , дар шаш ҷиҳат , чун сикка бар сим ва зар аст

نام او، در شش جهت، چون سکه بر سیم و زر است

Сояаш бар меҳри тобон , ҳамчуи шамъӣ бар лаган

سایه اش بر مهر تابان، همچو شمعی بر لگن

Пояаш бар фарқи гардун , чун гуҳар бар афсар аст

پایه اش بر فرق گردون، چون گهر بر افسر است

Ҳамчуи ранг аз рӯй олам рафт ва , боз омад баҷо

همچو رنگ از روی عالم رفت و، باز آمد بجا

Рутбаи пастии зи рифъат , баъд аз ин болотар аст

رتبه پستی ز رفعت، بعد از این بالاتر است

Дил баҷо омад ҷаҳонро , чун баҷо боз омад ӯ

دل بجا آمد جهان را، چون بجا باز آمد او

Хок аз баргаштан ӯ , осмонро бар сар аст

خاک از برگشتن او، آسمان را بر سر است

Аз фалак , монанди шабнам , то барӣн гулшан нишаст

از فلک، مانند شبنم، تا براین گلشن نشست

Чашми кавкаб , то қиёмат , аз фироқ ӯ турост

چشم کوکب، تا قیامت، از فراق او تراست

Хештани бинӣ , тариқи зот беайбаш набӯд

خویشتن بینی، طریق ذات بی عیبش نبود

Баҳри ин ойӣна хокистар нишин чун ахгар аст

بهر این آیینه خاکستر نشین چون اخگر است

Чун нашуд нахли қалами пайванд бо ангушт ӯ

چون نشد نخل قلم پیوند با انگشت او

Шармгин чун беди маҷнӯн , сар ба пеш ва бебар аст

شرمگین چون بید مجنون، سر به پیش و بی بر است

Ҳимматаш дар баст бар рӯй калиди ганҷҳо

همتش در بست بر روی کلید گنجها

То қиёмат ҳар куҷо ганҷӣаст , хокаш бар сар аст

تا قیامت هر کجا گنجی است، خاکش بر سر است

Чунки дасти Афшори дасти илтифот ӯ нагашт

چونکه دست افشار دست التفات او نگشت

Гар зи хиҷлат сурх шуд , ҳақ бо тиллоӣ аҳмар аст

گر ز خجلت سرخ شد، حق با طلای احمر است

Бскаҳ мекард аз зару сими ҷаҳон , паҳлуи тиҳӣ

بسکه میکرد از زر و سیم جهان، پهلو تهی

Сикка аз номаш дарандоз ҷудоӣ аз зар аст

سکه از نامش درانداز جدایی از زر است

То бслки резиши дасташ , дар оради хеш ро

تا بسلک ریزش دستش، در آرد خویش را

Лаълро аз шавқ , чун ёқӯт , оташ дар сар аст

لعل را از شوق، چون یاقوت، آتش در سر است

Роҳи ҳақро рост натавон рафт , беиршод ӯ ;

راه حق را راست نتوان رفت، بی ارشاد او؛

Шоҳи роҳи шаръ , хати бандагиро мстр аст

شاه راه شرع، خط بندگی را مسطر است

То нанӯшад об аз сари чашмаи ихлос ӯ

تا ننوشد آب از سر چشمه اخلاص او

Бӯстони синаро , нахли дуоҳо бебар аст

بوستان سینه را، نخل دعاها بی بر است

Лой ме, гуяд бигӯаш ҷом , чун бар сари кашанд :

لای می، گوید بگوش جام، چون بر سر کشند:

Ҳар ки чашм аз шаръ ӯ пӯшед , хокаш бар сараст !

هر که چشم از شرع او پوشید، خاکش بر سر است!

Нақш бар медорад аз вай , сафҳа ҳар рӯзгор

نقش بر میدارد از وی، صفحه هر روزگار

Гарчи ҷой ӯ , бпшти ин варақ чун мстр аст

گرچه جای او، بپشت این ورق چون مسطر است

Қоидаш , сӯии сипеҳри қурб , ҷбрили амин

قائدش، سوی سپهر قرب، جبریل امین

Шаҳнааш , дар шаҳри дайн , шоҳи вилоят « ҳайдар » аст

شحنه اش، در شهر دین، شاه ولایت «حیدر» است

« ҳайдари сафдар » ки ӯ худ ҷонишин « Мустафо » аст

«حیدر صفدر» که او خود جانشین «مصطفی » است

Мадҳат ӯ , ҷонишини мадҳат пайғамбар аст

مدحت او، جانشین مدحت پیغمبر است

Як алиф аз нусхаи диндорӣ ӯ зулфиқор

یک الف از نسخه دینداری او ذوالفقار

Як варақ аз дафтари мардяш , боб хайбар аст

یک ورق از دفتر مردیش، باب خیبر است

Ҳаст хатми анбиё , яъне « Муҳамад » , шаҳри илм

هست ختم انبیا، یعنی «محمد»، شهر علم

ӯ дар он шаҳр ва , воъиз аз сегон он дар аст

او در آن شهر و، واعظ از سگان آن در است

Боғи ҷинатро , тавон исбот маликят намӯд

باغ جنت را، توان اثبات ملکیت نمود

Меҳр ӯу оли покаш , дар кафи дил маҳзар аст

مهر او و آل پاکش، در کف دل محضر است

Фикр мушкил мерасонад , ҳарф ӯро то блб

فکر مشکل میرساند، حرف او را تا بلب

Зонкаҳ сангинаст бор ва , боркаши бас лоғар аст

زآنکه سنگین است بار و، بارکش بس لاغر است

Хома бо маддоҳии он меҳри тобон чун кунад ?

خامه با مداحی آن مهر تابان چون کند؟

Кончаҳ гуяд меҳри тобон , худ аз он равшантараст !

کآنچه گوید مهر تابان،خود از آن روشنتر است!

Мадҳ ӯ муҳтоҷ гуфтан нест , воъиз хатм кун

مدح او محتاج گفتن نیست، واعظ ختم کن

Бе ниёзи ойӣнаи хуршед , аз равшангар аст

بی نیاز آیینه خورشید، از روشنگر است

Сояи густари бод бар олам , ливои шаръ ӯ

سایه گستر باد بر عالم، لوای شرع او

То ҷаҳони зери ливои офтоб анвар аст

تا جهان زیر لوای آفتاب انور است