Пӯшидаи пардагар дӯст рӯй сиёҳи мо ро

پوشیده پرده گر دوست روی سیاه ما را

Ранг хиҷолат оварад бар рӯи гуноҳи мо ро

رنگ خجالت آورد بر رو گناه ما را

Перӣ халос мекард моро аз рӯй олам

پیری خلاص میکرد ما را از روی عالم

Гар санги раҳи нмишди айнаки нигоҳи мо ро

گر سنگ ره نمیشد عینک نگاه ما را

Гар брншди чароғам эй дил хӯрам чаро ғам ?

گر برنشد چراغم ای دل خورم چرا غم؟

Нагирифтааст аз дасти каси шамъи оҳи мо ро

نگرفته است از دست کس شمع آه ما را

Оварад рӯ бҳркс карданд пушт бар вай

آورد رو بهرکس کردند پشت بر وی

Гуё наме шиносади дили қиблаи гоҳи мо ро

گویا نمی شناسد دل قبله گاه ما را

Мо шоҳ малик фақрем аз мо ҳазар кун эй хасм

ما شاه ملک فقریم از ما حذر کن ای خصم

Чун шуълаи кас надидааст пушти сипоҳи мо ро

چون شعله کس ندیده است پشت سپاه ما را

Ғайр аз зулоли ихлос бо ҷумлаи душману дӯст

غیر از زلال اخلاص با جمله دشمن و دوست

Обии набӯдаи ҳаргиз дар зери коҳи мо ро

آبی نبوده هرگز در زیر کاه ما را

Гардид пардаи моро бар айби худнамое

گردید پرده ما را بر عیب خودنمایی

Бар мо басӣаст миннати рӯзи сиёҳи мо ро

بر ما بسی است منت روز سیاه ما را