зи аҳли ҷӯад , чаҳ миннат ?диҳанда яздон аст

ز اهل جود، چه منت؟ دهنده یزدان است

На нури хонаи зи равзан , зи меҳр тобон аст

نه نور خانه ز روزن، ز مهر تابان است

Муроди худ здр дӯст кун талаб , конҷо

مراد خود زدر دوست کن طلب، کآنجا

Касе ки нест раҳаш , чӯбдор ва дарбон аст

کسی که نیست رهش، چوبدار و دربان است

Буқати марг , карӣмии бзир лаб мегуфт

بوقت مرگ، کریمی بزیر لب میگفت

Хуш аст доду диҳиш , гарчи додан ҷон аст

خوش است داد و دهش، گرچه دادن جان است

Чаҳ ба аз ин ки шавад аз ту сайр , гурусна Эй

چه به از این که شود از تو سیر، گرسنه‌ای

Баҷостгар лаби гандум ҳамеша хандонаст !

بجاست گر لب گندم همیشه خندان است!

Бабанд бори худ эй нахл , то ҷавонӣ ҳаст

ببند بار خود ای نخل، تا جوانی هست

Ки панҷ рӯз дигар ин баҳор меҳмон аст

که پنج روز دگر این بهار مهمان است

зи боғ , суҳбати ёрон буд ғарази воъиз

ز باغ، صحبت یاران بود غرض واعظ

Ки боғи моу гули мо , ҷамол ёрон аст

که باغ ما و گل ما، جمال یاران است