Ин дарҳаму динор , ки чашми ту бар он аст

این درهم و دینار، که چشم تو بر آن است

Ҳар як барраи ҳодиса , чашмӣ нигарон аст

هر یک بره حادثه، چشمی نگران است

Назора мо нест , ҷуз аз дидаи ибрат

نظاره ما نیست، جز از دیده عبرت

Фасли гули мо хастаи дилон , фасл хазон аст

فصل گل ما خسته دلان، فصل خزان است

То аввал умраст , биё бор бабандем

تا اول عمر است، بیا بار ببندیم

Болида шавад миваи нахлӣ ки ҷавон аст

بالیده شود میوه نخلی که جوان است

Дар бурдани ҷон , марги шитобон ва , ту ғофил

در بردن جان، مرگ شتابان و، تو غافل

Дарди ту сабки хез ва , турои хоб гарон аст

درد تو سبک خیز و، ترا خواب گران است

Аз баси ҳамагии баҳри миён гӯша нишинанд

از بس همگی بهر میان گوشه نشینند

Ҷое ки канораст дарин аҳд , миён аст

جایی که کنار است درین عهد، میان است

эй дӯст , буд чораи бдгў нишнидан

ای دوست، بود چاره بدگو نشنیدن

Гӯшӣ ки буд кар , сипари теғ забон аст

گوشی که بود کر، سپر تیغ زبان است

Ҷое ки касе дам назанад ғайр хамӯшӣ

جایی که کسی دم نزند غیر خموشی

Изҳори ғами хеш , куҷои кор забон аст

اظهار غم خویش، کجا کار زبان است

Воъиз чаҳ кунӣ матлаби худ арз бар дӯст ?

واعظ چه کنی مطلب خود عرض بر دوست؟

« онҷо ки аёнаст чаҳ ҳоҷат ба баёнаст » ?

«آنجا که عیانست چه حاجت به بیان است »؟