Кӯҳ кун аз тарафӣ , вази тарафӣ маҷнӯн аст

کوه کن از طرفی، وز طرفی مجنون است

Пари з ишқаст , агар кӯҳ ва агар ҳомӯн аст

پر ز عشق است، اگر کوه و اگر هامون است

Кист , кӯи хонаи хароби ҳавас дунё нест ?

کیست، کو خانه خراب هوس دنیا نیست؟

Яке аз хок нишинон дараш , қорун аст

یکی از خاک نشینان درش، قارون است

Пеши покон , ҳамаи иқболи ҷаҳон идбор аст

پیش پاکان، همه اقبال جهان ادبار است

Нахл дар оинаи оби равон ворун аст

نخل در آینه آب روان وارون است

Аҳли дил , рабти баҳам аз раҳ ботин доранд

اهل دل، ربط بهم از ره باطن دارند

Риштаи гавҳари сад лафзи ҳамон мазмун аст

رشته گوهر صد لفظ همان مضمون است

Пеши абнои замон , ақлу хирад бе шрмист

پیش ابنای زمان، عقل و خرد بی شرمیست

Бедро номи сроФгндаҳ чу шуд , маҷнӯн аст

بید را نام سرافگنده چو شد، مجنون است

Ҷома ҳастят аз лавси ҳавас пок кунад

جامه هستیت از لوث هوس پاک کند

Молаши сахтии айём , туро собӯн аст

مالش سختی ایام، تو را صابون است

Зоҳиру ботини мо , дар тибқ ихлос аст

ظاهر و باطن ما، در طبق اخلاص است

Ҳарчӣ дар хона буд оинаро берун аст

هرچه در خانه بود آینه را بیرون است

Тоби дардисари пургӯйӣ кҳсорм нест

تاب دردسر پرگویی کهسارم نیست

Ҷои маҷнӯни саропои Роми мо , ҳомӯн аст

جای مجنون سراپا رم ما، هامون است

Он қадари ташнаи ҳарфи лаби ёқӯти туам

آن قدر تشنه حرف لب یاقوت توام

Ки забон чун қалам аз коми маро берун аст

که زبان چون قلم از کام مرا بیرون است

Кист воъиз , ки кунад даъвии соҳиби суханӣ ?

کیست واعظ، که کند دعوی صاحب سخنی؟

Ин қадари бас ки нгўинд ки номавзун аст

این قدر بس که نگویند که ناموزون است