Чун ду абрӯии сиёҳат ки ба ҳам пайваста аст

چون دو ابروی سیاهت که به هم پیوسته است

Бе ту шабҳои дарозами ҳама бар ҳам баста аст

بی‌تو شب‌های درازم همه بر هم بسته است

Медӯд дили паии тифлӣ , ки зи шухии суханаш

میدود دل پی طفلی، که ز شوخی سخنش

То расидааст бахотир , зи забонам ҷуста аст

تا رسیده است بخاطر، ز زبانم جسته است

Ашки шамъам , ки барони шуълаи ху тобам нест

اشک شمعم، که برآن شعله خو تابم نیست

Мерӯм давр шавам , пои гурезам баста аст

میروم دور شوم، پای گریزم بسته است

Ончунон рафтаи змои бихбри ин умри азиз

آنچنان رفته زما بیخبر این عمر عزیز

Ки ғубории ҳам аз ӯ брдл мо нанашаста аст

که غباری هم از او بردل ما ننشسته است

Чун дар хонаи ойӣна буд даргаи халқ

چون در خانه آیینه بود درگه خلق

Менамояд баназари боз , валикин баста аст

مینماید بنظر باز، ولیکن بسته است

Мурғи ҷон дар қафаси ҷисм асираст , вале

مرغ جان در قفس جسم اسیر است، ولی

Шукри воъиз ки дил аз доми алойиқ руста аст

شکر واعظ که دل از دام علایق رسته است