Чу даст соилон набӯд гулии домони вусъат ро

چو دست سائلان نبود گلی دامان وسعت را

Ба аз резиш набошад обшории кӯҳи ҳиммат ро

به از ریزش نباشد آبشاری کوه همت را

зи баси гаштанди соҳиби ҷавҳарон дар хоки нопидо

ز بس گشتند صاحب جوهران در خاک ناپیدا

Ҷавоҳир серума шуд гетии саросари чашми ибрат ро

جواهر سرمه شد گیتی سراسر چشم عبرت را

зи кашкули гадоӣ фориғаст онкас ки қонеъ шуд

ز کشکول گدایی فارغ است آنکس که قانع شد

Бикуштӣ нест ҳоҷати оби борӣки қаноат ро

بکشتی نیست حاجت آب باریک قناعت را

Расад бар аҳли имони бештари озор дар дунё

رسد بر اهل ایمان بیشتر آزار در دنیا

Газандӣ нест аз дандони ҷузи ангушти шаҳодат ро

گزندی نیست از دندان جز انگشت شهادت را

зи тундии сайл беҳтар мекунад ҷо дар дили дарё

ز تندی سیل بهتر میکند جا در دل دریا

Кушояди ҷурмам аз касрати бахуди оғӯши раҳмат ро

گشاید جرمم از کثرت بخود آغوش رحمت را

з бим кардаҳои худ ба дили кӯҳ ғамӣ дорам

ز بیم کرده های خود به دل کوه غمی دارم

Ки битавон аз фарозаш дид саҳрои қиёмат ро

که بتوان از فرازش دید صحرای قیامت را

Ба дунё дӯхтӣ чашми тамаъи зонсон ки як соъат

به دنیا دوختی چشم طمع زانسان که یک ساعت

Нахоҳӣ дид дигари баъд аз ин рӯй фароғат ро

نخواهی دید دیگر بعد از این روی فراغت را

Ба неруии заъифони такя бар давлати тавон кардан

به نیروی ضعیفان تکیه بر دولت توان کردن

Ки ҳар дасти дуои як поя бошад тахти давлат ро

که هر دست دعا یک پایه باشد تخت دولت را

Ба ғайр аз доғи дил нақдӣ надорад кӣсаи умрат

به غیر از داغ دل نقدی ندارد کیسه عمرت

Чаро боин туҳидастии диҳӣ аз дасти фурсат ро

چرا بااین تهیدستی دهی از دست فرصت را

зи баси баҳри тамаъ бо сари давидӣ бар дар дунон

ز بس بهر طمع با سر دویدی بر در دونان

зи кафш хеш кардӣ куҳнатар дастори иззат ро

ز کفش خویش کردی کهنه تر دستار عزت را

зи файзи гӯшагирӣ зон нмигўими сухани воъиз

ز فیض گوشه گیری زان نمیگویم سخن واعظ

Ки май тарсами з ман гиранд ёрони кунҷи азлат ро

که می ترسم ز من گیرند یاران کنج عزلت را