Бскаҳи заъфам аз нигоҳ ӯ бахуд болида аст

بسکه ضعفم از نگاه او بخود بالیده است

Дар ҷаҳони нестӣ ёрб чисон гунҷида аст

در جهان نیستی یارب چسان گنجیده است

Гашта нилӣ аз хати сабзи он биногваши латиф

گشته نیلی از خط سبز آن بناگوش لطیف

Ранги баррӯии гулаш , рӯзӣ магар гардӣдааст ?

رنگ برروی گلش، روزی مگر گردیده است؟

Пеш ӯ ҳарчанд бошад пеши пои афтода , лек

پیش او هرچند باشد پیش پا افتاده، لیک

Мисраи баҳри тавили зулф ӯ печида аст

مصرع بحر طویل زلف او پیچیده است

Рӯзгор аз баҳри занҷири дил девона ам

روزگار از بهر زنجیر دل دیوانه ام

Бози он зулфи сияҳро зи куҷо тобида аст

باز آن زلف سیه را ز کجا تابیده است

Шишаи дили бскаҳ чун ҷисм латифаш нозукаст

شیشه دل بسکه چون جسم لطیفش نازکست

Метавон дидан , змогар хотираш ранҷида аст

میتوان دیدن، زما گر خاطرش رنجیده است

Як нафаси гирди кудурати зинда дар гӯраш кунад

یک نفس گرد کدورت زنده در گورش کند

То тапиданҳои дил , бар хештан ҷунбида аст

تا تپیدنهای دل، بر خویشتن جنبیده است

Тундбодии зи остини дасти ради мибоидш

تندبادی ز آستین دست رد میبایدش

Дафтари воъиз чу гул бисёр бар худ чида аст

دفتر واعظ چو گل بسیار بر خود چیده است