Баҳораст ва аз ашками гул ба доман мекунад саҳро

بهار است و از اشکم گل به دامن می‌کند صحرا

зи ҷӯши лола ё хӯни гиря бар ман мекунад саҳро

ز جوش لاله یا خون گریه بر من می‌کند صحرا

Науфтад то ба роҳи оқилӣ аз бе худии маҷнӯн

نیفتد تا به راه عاقلی از بی‌خودی مجنون

Ба ҳар сӯи оташӣ аз лола равшан мекунад саҳро

به هر سو آتشی از لاله روشن می‌کند صحرا

Либос белибосӣ бар қади девона май дузад

لباس بی لباسی بر قد دیوانه می‌دوزد

Ки аз ҷӯи ришта ва аз хор сӯзан мекунад саҳро

که از جو رشته و از خار سوزن می‌کند صحرا

зи як равзан ки бошад дар саро равшан шавад маҳфил

ز یک روزن که باشد در سرا روشن شود محفل

Саросари ин ҷаҳонро бар ту равзан мекунад саҳро

سراسر این جهان را بر تو روزن می‌کند صحرا

Махӯр ғами хуррамӣ ҳо ҳаст аз паии тираи рӯзӣ ро

مخور غم خرمی‌ها هست از پی تیره‌روزی را

Чароғ гул задуд абр равшан мекунад саҳро

چراغ گل زدود ابر روشن می‌کند صحرا

На хорост онкӣ дар по май хулди ҳргоми маҷнӯн ро

نه خاراست آنکه در پا می‌خلد هرگام مجنون را

зи дили хори ғамаши берун ба сӯзан мекунад саҳро

ز دل خار غمش بیرون به سوزن می‌کند صحرا

Азин бе обрӯи мардум рамидан зинда ам дорад

ازین بی‌آبرو مردم رمیدن زنده‌ام دارد

Кунад бо моҳёни баҳри ончӣ бо ман мекунад саҳро

کند با ماهیان بحر آنچه با من می‌کند صحرا

Чаро маҷнӯн нагардад рӯзу шаб бар гирд ӯ воъиз

چرا مجنون نگردد روز و شب بر گرد او واعظ

Ғубораши пок аз хотир ба доман мекунад саҳро

غبارش پاک از خاطر به دامن می‌کند صحرا