зи кайфият буд ҳар гӯшаи сад майхона дар саҳро
ز کیفیت بود هر گوشه صد میخانه در صحرا
Буд ҳар сабзау гули шишаи паймона дар саҳро
بود هر سبزه و گل شیشه پیمانه در صحرا
На оқил гаштаам дар шаҳру неи девона дар саҳро
نه عاقل گشته ام در شهر و نی دیوانه در صحرا
На дар шаҳраст мо оворагонро ҷо на дар саҳро
نه در شهر است ما آوارگان را جا نه در صحرا
зи бас во мешавад аз ҳар насими ошуфтагонро дил
ز بس وا می شود از هر نسیم آشفتگان را دل
Аҷаб донам ки хоҳад зулфи Лайлии шона дар саҳро
عجب دانم که خواهد زلف لیلی شانه در صحرا
Буд аз абри машки бодаи кайфияташ бар лаб
بود از ابر مشک باده کیفیتش بر لب
Аз он сайл баҳорӣ меравад мастона дар саҳро
از آن سیل بهاری می رود مستانه در صحرا
Касе озод аз банд алойиқ нест маҷнӯни ҳам
کسی آزاد از بند علایق نیست مجنون هم
зи хайл ваҳшён созад ҳисори хона дар саҳро
ز خیل وحشیان سازد حصار خانه در صحرا
Дили пурдард бо саҳро аз он шуд ошнои мо ро
دل پردرد با صحرا از آن شد آشنا ما را
Ки натавон баҳр дармон ёфт як бегона дар саҳро
که نتوان بهر درمان یافت یک بیگانه در صحرا
зи бас дар шаҳру бозори ҷаҳон судӣ наме бинад
ز بس در شهر و بازار جهان سودی نمی بیند
Хирадро бо ҷунун савдо кунад фарзона дар саҳро
خرد را با جنون سودا کند فرزانه در صحرا
Нмигрдди фазои маҳфилии танг аз дусади оқил
نمیگردد فضای محفلی تنگ از دوصد عاقل
Ҷаҳонӣ танг мегардад зи як девона дар саҳро
جهانی تنگ می گردد ز یک دیوانه در صحرا
Адуро бар ғарибони бскаҳи дили сӯзад аҷаб набӯд
عدو را بر غریبان بسکه دل سوزد عجب نبود
Ки гардад боди гирди шамъ чун парвона дар саҳро
که گردد باد گرد شمع چون پروانه در صحرا
Набӯдигар шараф бар шаҳрҳо саҳроу ҳомӯн ро
نبودی گر شرف بر شهرها صحرا و هامون را
Чаро шуд каъбаро бо ин шарофати хона дар саҳро
چرا شد کعبه را با این شرافت خانه در صحرا
Ба сӯии шаҳри пуркулуфт чу дорад бозгашти охир
به سوی شهر پرکلفت چو دارد بازگشت آخر
Аз он рӯи хок бар сар мефишонд дона дар саҳро
از آن رو خاک بر سر میفشاند دانه در صحرا
Бадонеи рӯзи бади қадари шикасти худ ки дар борон
بدانی روز بد قدر شکست خود که در باران
Шумории қасри ҷинат , ёбӣ ар вайрона дар саҳро
شماری قصر جنت، یابی ار ویرانه در صحرا
з ҳар тели хирманӣ файзӣаст дар ҳар сӯ аҷаб набӯд
ز هر تل خرمنی فیضی است در هر سو عجب نبود
براردи ҳамчуи мӯр аз хоки саргар дона дар саҳро
برآرد همچو مور از خاک سر گر دانه در صحرا
зи пои хуфта чун ман сайл ҳам воманд аз рафтан
ز پای خفته چون من سیل هم واماند از رفتن
Ба гӯш ояд зи баси таклифи шаҳри афсона дар саҳро
به گوش آید ز بس تکلیف شهر افسانه در صحرا
Бичин воъизи гули бӯ чун насим аз ҳар сари баррагӣ
بچین واعظ گل بو چون نسیم از هر سر برگی
Сароби осо чаҳ гардӣ бесару баргона дар саҳро ?
سراب آسا چه گردی بی سر و برگانه در صحرا؟