Бушковон чун ғунча , чашм аз хоб дар бустони субҳ

بشکفان چون غنچه، چشم از خواب در بستان صبح

Ҷом ҳушёрӣ бикаш дар базми гулрезони субҳ

جام هشیاری بکش در بزم گلریزان صبح

Дар таҳи хокистари шаб , ҳамчуи ахгар то ба кӣ ?

در ته خاکستر شب، همچو اخگر تا به کی؟

Шуъла вар кун оташи сӯзи дил аз домони субҳ

شعله‌ور کن آتش سوز دل از دامان صبح

Ҳамчуи шукри оби шӯ дар шери нури субҳгоҳ

همچو شکر آب شو در شیر نور صبحگاه

То ба коми дили рисӣ аз файз бе поёни субҳ

تا به کام دل رسی از فیض بی‌پایان صبح

Гули зи файзаш , гавҳари шабнам ба доман май барад

گل ز فیضش، گوهر شبنم به دامن می‌برد

Доманӣ пар кун ту низ аз резиши эҳсони субҳ

دامنی پر کن تو نیز از ریزش احسان صبح

Хез эй дил , вақти бори оми арз матлаб аст

خیز ای دل، وقت بار عام عرض مطلب است

Чун барояд подшоҳи файз бар айвони субҳ

چون برآید پادشاه فیض بر ایوان صبح

Чун буд пажмурдагиро бар гули хуршеди даст ?

چون بود پژمردگی را بر گل خورشید دست؟

Хӯрдаи об аз ҷӯйбори файз бе поёни субҳ

خورده آب از جویبار فیض بی‌پایان صبح

Чашми ёқӯби ҷаҳони пер равшан ме шавад

چشم یعقوب جهان پیر روشن می‌شود

Башнавад чун буии файз аз Юсуфи канъони субҳ

بشنود چون بوی فیض از یوسف کنعان صبح

Аз фурӯғаши чашм агар пӯшанд анҷум , давр нест

از فروغش چشم اگر پوشند انجم، دور نیست

Чун каф Мӯсоаст нури чеҳраи тобони субҳ

چون کف موسی است نور چهره تابان صبح

Ҳар саҳар бар рӯзи мо дили мурдагони хуфтаи бахт

هر سحر بر روز ما دل‌مردگان خفته‌بخت

Ашки гулгунии сети меҳр аз дидаи гирёни субҳ

اشک گلگونی‌ست مهر از دیده گریان صبح

Дид малики олимӣ дар қабзаи тасхири хеш

دید ملک عالمی در قبضه تسخیر خویش

Панҷаи хуршед то зад даст дар домони субҳ

پنجه خورشید تا زد دست در دامان صبح

Марги хоби ғифлаташи наздики натавонад шудан

مرگ خواب غفلتش نزدیک نتواند شدن

Дил чу нав шуд оби файз аз чашмаи ҳайвони субҳ

دل چو نو شد آب فیض از چشمه حیوان صبح

Дидаи равшани замирон , як нафас бегиря нест

دیده روشن‌ضمیران، یک نفس بی‌گریه نیست

Ашки шабнамро бибин , аз дидаи гирёни субҳ

اشک شبنم را ببین، از دیده گریان صبح

Ҳаркиро сӯзии сет дар дил , аз ҷабинаш равшан аст

هرکه را سوزی‌ست در دل، از جبینش روشن است

зи оташ хуршед бошад ҷабҳаи тобони субҳ

ز آتش خورشید باشد جبهه تابان صبح

эй ки доим ғунча хусб хоб ғифлат гашта Эй

ای که دایم غنچه خسب خواب غفلت گشته‌ای

Бушковони худро чу гул аз файз бе поёни субҳ

بشکفان خود را چو گل از فیض بی‌پایان صبح

эй ки май нолии зи дасти толеъи худ рӯзу шаб

ای که می‌نالی ز دست طالع خود روز و شب

Бахти худ бедори соз аз нолау афғони субҳ

بخت خود بیدار ساز از ناله و افغان صبح

эй ки май гӯйии зи тухми саъии хирманҳо барам

ای که می‌گویی ز تخم سعی خرمن‌ها برم

Ҳарфи худро сабз кун аз ашк чун борони субҳ

حرف خود را سبز کن از اشک چون باران صبح

Воъиз аз бас файз дорад гуфт вгўии субҳдам

واعظ از بس فیض دارد گفت‌وگوی صبحدم

наме тавон сад умр кардан гуфт вгў дар шани субҳ

می‌توان صد عمر کردن گفت‌وگو در شان صبح