зи гулшан чун бароаи он сарви қади лола рӯ уфтад

ز گلشن چون براه آن سرو قد لاله رو افتد

Гузорад буии гули гулро ва аз дунбол ӯ уфтад

گذارد بوی گل گل را و از دنبال او افتد

Ба он дилкаши камандонгар хиромади ҷониби саҳро

به آن دلکش کمندان گر خرامد جانب صحرا

Насимаш аз қафо чун турраҳои мшкбў уфтад

نسیمش از قفا چون طره های مشکبو افتد

Кунанд аъзоъ ӯ боҳам чу қисмат ҳастӣ мо ро

کنند اعضاء او باهم چو قسمت هستی ما را

Саодатманди чашмӣ , кӯ ба он рӯй накӯ уфтад

سعادتمند چشمی، کو به آن روی نکو افتد

Тавонам бо нигоҳии оташ аз чашмаш бар овардан

توانم با نگاهی آتش از چشمش بر آوردن

Агар чашмам бичишам он нигоҳ ҷангҷӯ уфтад

اگر چشمم بچشم آن نگاه جنگجو افتد

Амонати дори роз худ макун ҷузи махзани дил ро

امانت دار راز خود مکن جز مخزن دل را

Ки чун аз лаб бурун омад , бадаст гуфтугӯ уфтад

که چون از لب برون آمد، بدست گفتگو افتد

Кудуратҳои ботин , нест мумкин бар забон ноед

کدورتهای باطن، نیست ممکن بر زبان ناید

Хасу хорӣ ки дар обӣ буд , охир бирав уфтад

خس و خاری که در آبی بود، آخر برو افتد

Буд по дар ҳавои ҳарфи забонӣ дар дили солик

بود پا در هوا حرف زبانی در دل سالک

Чу акси сабза ӣӣ каз ҳар тараф бар об ҷӯ уфтад

چو عکس سبزه یی کز هر طرف بر آب جو افتد

Сухан аз дили блб то оядам аз нотавонӣҳо

سخن از دل بلب تا آیدم از ناتوانیها

Чу Тифли нави бароаи афтода то хезад , бирав уфтад

چو طفل نو براه افتاده تا خیزد، برو افتد

Боби тавба то рухи шӯе аз гирди гунаҳи воъиз

بآب توبه تا رخ شویی از گرد گنه واعظ

Турои пандӣ буд равшан , сифедӣ чун ба мӯ уфтад

ترا پندی بود روشن، سفیدی چون به مو افتد