Забони ҳоли ошиқ , он замон ғаммоз ме гардад

زبان حال عاشق، آن زمان غمّاز می‌گردد

Ки дар дил беқарорӣ ҳам нишин роз ме гардад

که در دل بی‌قراری هم‌نشین راز می‌گردد

Кашад аз ҳам нишинон розҳои дил ба расвоӣ

کشد از هم‌نشینان رازهای دل به رسوایی

Нафас чун ҳамдам не мешавад , овоз ме гардад

نفس چون همدم نی می‌شود، آواز می‌گردد

Чунон дилбастаи ёд ҷамол ӯст афғонам

چنان دلبسته یاد جمال اوست افغانم

Ки ҳамроҳи нафас аз лаб ба хотир бозме гардад

که همراه نفس از لب به خاطر بازمی‌گردد

Гирифтам серумаро бо чашм ӯ як ҷои тавон дидан

گرفتم سرمه را با چشم او یک جا توان دیدن

Нигоҳи шӯхи чашм ӯ , чаро бо ноз ме гардад

نگاه شوخ‌چشم او، چرا با ناز می‌گردد

зи баси хоки диёри ишқ домангир ме бошад

ز بس خاک دیار عشق دامنگیر می‌باشد

намедонам садо аз бесутун чун бозме гардад

نمی‌دانم صدا از بیستون چون بازمی‌گردد

Чаҳ сӯзаст инки пиндории шарор аз шуъла май резад

چه سوز است اینکه پنداری شرار از شعله می‌ریزد

Забони воъизи мо чун сухан пардоз ме гардад

زبان واعظ ما چون سخن‌پرداز می‌گردد