Наврӯзи гашт ва ҳар раги абрии баҳор ро

نوروز گشت و هر رگ ابری بهار را

Дасти нўозшисти басари рӯзгор ро

دست نوازشیست بسر روزگار را

Аз бскаҳ дода боди сабои барги гули боб

از بسکه داده باد صبا برگ گل بآب

Ҳар мавҷ гашта шохи гулии ҷӯйбор ро

هر موج گشته شاخ گلی جویبار را

То ҷои вокннд кунун баҳри гул задан

تا جای واکنند کنون بهر گل زدن

Аз сар ниҳанд аҳли ғурури эътибор ро

از سر نهند اهل غرور اعتبار را

Савдои доғи лолааш аз бас ба сар зада аст

سودای داغ لاله اش از بس به سر زده است

Занҷир кардаанд зи раги кӯҳсор ро

زنجیر کرده اند ز رگ کوهسار را

Ҳар сӯи гули пиёда ба сайлоби обу ранг

هر سو گل پیاده به سیلاب آب و رنگ

Набӯд аҷаби зи пои дароради савор ро

نبود عجب ز پای درآرد سوار را

Болидаи бскаҳи ғунчаи зи файзи ҳавои бахуд

بالیده بسکه غنچه ز فیض هوا بخود

Дар тани наҳуфта чун дами занбӯри хор ро

در تن نهفته چون دم زنبور خار را

Бисёр чидаанд бахуди рангу буии гул

بسیار چیده اند بخود رنگ و بوی گل

Кӯ беҳамиятӣ ки баради номи ёрро ?

کو بی حمیتی که برد نام یار را؟

Наздик шуд ки вошўдши дили зи навбаҳор

نزدیک شد که واشودش دل ز نوبهار

Воъизи зи даври дидаи ғами рӯзгор ро

واعظ ز دور دیده غم روزگار را