Ҳаркас ба сахои зинда буд , марг надорад

هرکس به سخا زنده بود، مرگ ندارد

Шаҳи кӯи ҳамаро дод , куҷо ҷома гузорад ?

شه کو همه را داد، کجا جامه گذارد؟

Оши аҷабӣ май пазад , аз баҳри худ онкас

آش عجبی می پزد، از بهر خود آنکس

Каз хонаи дилҳо ба ситами дӯди برارد

کز خانه دلها به ستم دود برآرد

Тороҷ кунад хонаи умри аҳли ситам ро

تاراج کند خانه عمر اهل ستم را

Дарвеш чу ҳангоми дуои дасти برارد

درویش چو هنگام دعا دست برآرد

Имрӯз чу дарвеш касе нест тавонгар

امروز چو درویش کسی نیست توانگر

Кӯи марг хушӣ дорад , агар ҳеҷ надорад

کو مرگ خوشی دارد، اگر هیچ ندارد

Дар мазраъ айём бидиҳ , то бидиҳандат

در مزرع ایام بده، تا بدهندت

Деҳқони дуруди ҳеҷ , зи тухмӣ ки нкорд

دهقان درود هیچ، ز تخمی که نکارد

Воъиз чаҳ бахуди ин ҳамаи сӯзии зи ғами марг

واعظ چه بخود این همه سوزی ز غم مرگ

Осӯда шудан ин ҳама андеша надорад

آسوده شدن این همه اندیشه ندارد