Фазои хотирам аз ғам аз он ғубор надорад

فضای خاطرم از غم از آن غبار ندارد

Ки орзӯии ҷаҳон , аз дилам гузор надорад

که آرزوی جهان، از دلم گذار ندارد

Ҷаҳон чу маъракаи теғ бозӣаст ҳазар кун

جهان چو معرکه تیغ بازی است حذر کن

Чаҳ по наҳй ба миён ? ин миён канор надорад !

چه پا نهی به میان؟ این میان کنار ندارد!

Бузурге ки дар он нест чашм лутф бамурдам

بزرگیی که در آن نیست چشم لطف بمردم

Буд чу кӯҳи баландӣ ки чашма сор надорад

بود چو کوه بلندی که چشمه سار ندارد

Шудааст сайри зи мрдорхўории ғами дунё

شده است سیر ز مردارخواری غم دنیا

Ки шоҳбози дилати рағбат шикор надорад

که شاهباز دلت رغبت شکار ندارد

Буд бақадр дуруштии зарур беадабон ро

بود بقدر درشتی ضرور بی ادبان را

Ки даст суда шавад ҳар гулӣ ки хор надорад

که دست سوده شود هر گلی که خار ندارد

Сухани мҷўӣ дигар воъиз аз шикастаи дили ман

سخن مجوی دگر واعظ از شکسته دل من

Фусурдааст зи баси оташам ? шарор надорад

فسرده است ز بس آتشم؟ شرار ندارد