Оғози муҳаббат дигар анҷом надорад

آغاز محبت دگر انجام ندارد

Ин субҳи қиёмати зи қафо шом надорад

این صبح قیامت ز قفا شام ندارد

Дар олами таҷред , раҳи ҳирс вҳўс нест

در عالم تجرید، ره حرص وهوس نیست

Ин бодияи амни дад ва дом надорад

این بادیه امن دد و دام ندارد

Хоҳад зи бас ойӣна бибинад рухи хубат

خواهد ز بس آیینه ببیند رخ خوبت

Симоб азин рӯаст ки ором надорад

سیماب ازین روست که آرام ندارد

Пайдост зи куку задани фохта бо сарв

پیداست ز کوکو زدن فاخته با سرو

Кони пеши қади дилкашат андом надорад

کان پیش قد دلکشت اندام ندارد

Ҷузи дӯсти нгўинд ва ба ҷуз дӯст нахонанд

جز دوست نگویند و به جز دوست نخوانند

Дар шаҳри муҳаббати дгарӣ ном надорад

در شهر محبت دگری نام ندارد

Сӯии дили зорам , назар марҳаматӣ кун

سوی دل زارم، نظر مرحمتی کن

Аз ҳақ магзар , ин ғазал анъом надорад ?

از حق مگذر، این غزل انعام ندارد؟

Оқил назанад чини бҷбин аз ғами рӯзӣ

عاقل نزند چین بجبین از غم روزی

Чун субҳ кунад ханда , агар шом надорад

چون صبح کند خنده، اگر شام ندارد

Осоиш гетӣаст зи дарвеши туҳидаст

آسایش گیتی است ز درویش تهیدست

Дарёи зи парӣ , як нафас ором надорад

دریا ز پری، یک نفس آرام ندارد

Қалбӣаст суханҳои муҳаббат , на забонӣ

قلبی است سخنهای محبت، نه زبانی

Ин бодаи зи хами нӯш ки он ҷом надорад

این باده ز خم نوش که آن جام ندارد

Омаст дар ин шаҳри парешонеи аҳвол

عام است در این شهر پریشانی احوال

Имрӯзи гадо низ ҷуз ибром надорад

امروز گدا نیز جز ابرام ندارد

Ҳар ҳарфи зи воъизи шарарии зи оташ ишқ аст

هر حرف ز واعظ شرری ز آتش عشق است

Девони ту зон рӯи сухан хом надорад

دیوان تو زان رو سخن خام ندارد