Ҷаҳони хоки карам хезӣ надорад

جهان خاک کَرَم‌خیزی ندارد

Аз он тухми сухан резӣ надорад

از آن تخم سخن‌ریزی ندارد

Ба ҳоли расатони паии барадами онгоҳ

به حال راستان پی بردم آنگاه

Ки гуфт устод : « алиф чизе надорад » !

که گفت استاد:«الف چیزی ندارد»!

Матарс аз бахшиш эй манъам , ки гетӣ

مترس از بخشش ای منعم، که گیتی

Чун ҳиммати малик зархезӣ надорад

چون همت ملک زرخیزی ندارد

Ҷаҳони чизе ки дорад мардум , аммо

جهان چیزی که دارد مردم، اما

Дигар аз мардумӣ чизе надорад

دگر از مردمی چیزی ندارد

зи ҳади хуш май баради золими ситам ро

ز حد خوش می‌برد ظالم ستم را

Ҷаҳон гуё саҳархезӣ надорад

جهان گویا سحرخیزی ندارد

Гузаштӣ то зи худ , рафтӣ бар дӯст

گذشتی تا ز خود، رفتی بر دوست

Дар ҳақи ҷузи ту даҳлезӣ надорад

در حق جز تو دهلیزی ندارد

Надорад ба зи ошиқи зинатии ҳасан

ندارد به ز عاشق زینتی حسن

Чаҳ ширини онкӣ парвизӣ надорад ?

چه شیرین آنکه پرویزی ندارد؟

Ҳама дар хоби хуш , то рӯз марганд

همه در خواب خوش، تا روز مرگند

Шаби мастӣ , саҳар хезӣ надорад

شب مستی، سحر خیزی ندارد

Ба Қазвӣни пои бандам , вар на воъиз

به قزوین پای بندم، ور نه واعظ

Ҷаҳони хуштар з табризӣ надорад

جهان خوش‌تر ز تبریزی ندارد