На кӯҳи он сарин танҳо барони мӯӣ камар ларзад

نه کوه آن سرین تنها برآن موی کمر لرزد

Ки ҳар узваши зи хӯбӣ бар сари узв дигар ларзад

که هر عضوش ز خوبی بر سر عضو دگر لرزد

Брнги шохи гул дар зер бо аз нозукии тарсам

برنگ شاخ گل در زیر با از نازکی ترسم

Ки аз гирди сараши гардиданам , он шох зар ларзад

که از گرد سرش گردیدنم، آن شاخ زر لرزد

Сабк ҳарчанд оем дар назар , боз ғамӣ дорад

سبک هرچند آیم در نظر، باز غمی دارد

Ки аз дӯши дилашгар аФгнм , кӯҳ ва камар ларзад

که از دوش دلش گر افگنم، کوه و کمر لرزد

Наҷунбад барги ранг аз гулшани рухсор ӯ , аммо

نجنبد برگ رنگ از گلشن رخسار او، اما

Раги санг аз насими оҳи ман , чун шох тар ларзад

رگ سنگ از نسیم آه من، چون شاخ تر لرزد

Барои сим визр ларзанд абнои замони воъиз

برای سیم وزر لرزند ابنای زمان واعظ

Аҷаб набӯд дили мо бар сари он симбр ларзад

عجب نبود دل ما بر سر آن سیمبر لرزد