Аз ҷигари хуноби ашками хуш ба сомон ме расад

از جگر خوناب اشکم خوش به سامان می‌رسد

Ваа чаҳ рангини корвонӣ аз Бадахшон ме расад

وه چه رنگین کاروانی از بدخشان می‌رسد

намерасад сад раҳи маро аз нотавонии ҷон ба лаб

می‌رسد صد ره مرا از ناتوانی جان به لب

То нигоҳи ҳасрат аз чашмам ба мижгон ме расад

تا نگاه حسرت از چشمم به مژگان می‌رسد

намекашад беш аз ту заҳмати ризқ , то ёбад туро

می‌کشد بیش از تو زحمت رزق، تا یابد ترا

намерасад то бар лабат , ҷон бар лаб нон ме расад

می‌رسد تا بر لبت، جان بر لب نان می‌رسد

Нест аз алвони неъматҳо , ба ҷузи заҳмати зи ту

نیست از الوان نعمت‌ها، به جز زحمت ز تو

Ҳамчунон каз луқма , хоидан ба дандон ме расад

همچنان کز لقمه، خاییدن به دندان می‌رسد

Рух чу коҳӣ шуд зи перӣ , дил ба худ як ҷӯ мабанд

رخ چو کاهی شد ز پیری، دل به خود یک جو مبند

Хӯша гардад зард , чун умраш ба поён ме расад

خوشه گردد زرد، چون عمرش به پایان می‌رسد

Чеҳра дил мекунад пок аз ғубори ёди шаҳр

چهره دل می‌کند پاک از غبار یاد شهر

Дасти воъизгар ба домон биёбон ме расад

دست واعظ گر به دامان بیابان می‌رسد