То зиндааст дил , нест лиззатпазир дунё

تا زنده است دل، نیست لذت پذیر دنیا

Кӣ мешавад намаки суд , моҳии зи шӯри дарё ? !

کی میشود نمک سود، ماهی ز شور دریا؟!

Чун соя , чанд уфтӣ дар пои қасру айвон ?

چون سایه، چند افتی در پای قصر و ایوان؟

Бурдор даст аз шаҳр , бигзор сари бсҳро

بردار دست از شهر، بگذار سر بصحرا

Бо сӯз ишқ бошад , равшани тариқи мақсад

با سوز عشق باشد، روشن طریق مقصد

Оташ балад нахоҳад ҳаргизи бароаи боло

آتش بلد نخواهد هرگز براه بالا

Бо кучакон биомез то ршиноси гардӣ

با کوچکان بیامیز تا روشناس گردی

Гарчи ҷлӣ буд хат , бенуқта нест хоно

گرچه جلی بود خط، بی نقطه نیست خوانا

эй навҷавони макаши сар , аз пандҳои воъиз

ای نوجوان مکش سر، از پندهای واعظ

Аз арра захмҳо хӯрд , то шуд ниҳоли раъно

از اره زخمها خورد، تا شد نهال رعنا