Тан шавад хок ва , ҳамон савдоӣ мо монад ба ҷо

تن شود خاک و، همان سودای ما ماند به جا

Сар равадгар чун ҳубоб , аммо ҳаво монад ба ҷо

سر رود گر چون حباب، اما هوا ماند به جا

Сӯии он хуршеди тобонами зи баси гарми талаб

سوی آن خورشید تابانم ز بس گرم طلب

Соя аз ман , чун рақам аз хома , воманд ба ҷо

سایه از من، چون رقم از خامه، واماند به جا

Саҷдае ҳар гом , хоҳад хоки роҳаши доимӣ

سجده‌ای هر گام، خواهد خاک راهش دائمی

Кош аз мо сар ба ҷои нақш по монад ба ҷо

کاش از ما سر به جای نقش پا ماند به جا

Мо сияҳи рӯзон , ба ранги хомаи шабҳо хӯн хӯрем

ما سیه‌روزان، به رنگ خامه شب‌ها خون خوریم

То сухан бар сафҳа ҳастӣ з мо монад ба ҷо

تا سخن بر صفحه هستی ز ما ماند به جا

Бо дили пари ҳирси миросами дўотсту қалам

با دل پر حرص میراثم دواتست و قلم

Аз гадои кӯр , кашкул ва Асо монад ба ҷо

از گدای کور، کشکول و عصا ماند به جا

Сояи боли ҳумо , як ҷо намегирад қарор !

سایه بال هما، یک جا نمی‌گیرد قرار!

Давлати дунёии дигргўн , чаро монад ба ҷо ? !

دولت دنیای دیگرگون، چرا ماند به جا؟!

Халқ оянду раванд ва , ҳаст даврон ҳамчунон

خلق آیند و روند و، هست دوران همچنان

Бугзарад оби равон ва , Асия монад ба ҷо

بگذرد آب روان و، آسیا ماند به جا

Чун танат бегона шуд аз ҷон ва , бо хоки ошно

چون تنت بیگانه شد از جان و، با خاک آشنا

Бо тӯии неи бегона ва , не ошно монад ба ҷо

با توی نی بیگانه و، نی آشنا ماند به جا

Зинат додан ба ҷои зари карямонро бас аст

زینت دادن به جای زر کریمان را بس است

Чун равад аз кафи ҳино , ранг ҳино монад ба ҷо

چون رود از کف حنا، رنگ حنا ماند به جا

Рафт воъиз аз миён , лекини сухан ҳо монад азу

رفت واعظ از میان، لیکن سخن‌ها ماند ازو

Бугзарад об аз чаман , аммо сафо монад ба ҷо

بگذرد آب از چمن، اما صفا ماند به جا