Маро аз неъмати дидор , дил сирӣ наме донад

مرا از نعمت دیدار، دل سیری نمی‌داند

з рӯй дӯстон , ойӣна дилгирӣ наме донад

ز روی دوستان، آیینه دلگیری نمی‌داند

Ба оби чарбу нармӣ , тоза ам дорад зи баси лутфаш

به آب چرب و نرمی، تازه‌ام دارد ز بس لطفش

Чу нахли шуъла , ҳаргизи ишқи ман перӣ наме донад

چو نخل شعله، هرگز عشق من پیری نمی‌داند

Ба ишқи дӯст , май зебад гирифтани малики дилҳо ро

به عشق دوست، می‌زیبد گرفتن ملک دل‌ها را

Касе чун шоҳ , ойин ҷаҳонгирӣ наме донад

کسی چون شاه، آیین جهانگیری نمی‌داند

Макун фармонраво дар дили ҳавасро , ишқ то бошад

مکن فرمانروا در دل هوس را، عشق تا باشد

Ки ҳар бепоу сар дар мамлакат мерай наме донад

که هر بی‌پا و سر در مملکت میری نمی‌داند

Чунон хўшўқтм аз сайри гули субҳи шафақи гаванаш

چنان خوشوقتم از سیر گل صبح شفق گونش

Ки шоми ғурбати ман , тир дилгирӣ наме донад

که شام غربت من، تیر دلگیری نمی‌داند

намепоед дар озори азизони пушту рӯи ҳаргиз

نمی‌پاید در آزار عزیزان پشت و رو هرگز

Саг дарандааст ин нафас ва , саг ширӣ наме донад

سگ درنده است این نفس و، سگ شیری نمی‌داند

Дуоро ҳаст то умеди он ва ин , раво набӯд

دعا را هست تا امید آن و این، روا نبود

Ки ҳар чӯби каҷӣ , сӯии нишон тирӣ наме донад

که هر چوب کجی، سوی نشان تیری نمی‌داند

Буд чун хандаи дуздӣ дар пас девор ҳар баргаш

بود چون خنده دزدی در پس دیوار هر برگش

Сарои ғунчаи қадари қуфл дилгирӣ наме донад

سرای غنچه قدر قفل دلگیری نمی‌داند

зи аҷзи перии шамъи саҳар , ибрат наме гирад

ز عجز پیری شمع سحر، عبرت نمی‌گیرد

Шарар аз баҳри он қадар ҷавон мерай наме донад

شرر از بهر آن قدر جوان میری نمی‌داند

Ба нафрини кФчаҳи кафҳо , аз он рӯ бар фалак дорад

به نفرین کفچه کف‌ها، از آن رو بر فلک دارد

Ки ҳаргизи косаи мумсик , сарозерӣ наме донад

که هرگز کاسه ممسک، سرازیری نمی‌داند

зи боғу гул , куҷои дил во шавад гулчини маънӣ ро

ز باغ و گل، کجا دل وا شود گلچین معنی را

Забон то ҳасту маънӣ , сӯсан ва хайрӣ наме донад

زبان تا هست و معنی، سوسن و خیری نمی‌داند

Аз он пргўст дар маънии тарозии воъиз бе дил

از آن پرگوست در معنی طرازی واعظ بی‌دل

Казин неъмати забонаш чун қалам сирӣ наме донад

کزین نعمت زبانش چون قلم سیری نمی‌داند