Фориғ аз худ ҳар ки мегардад , фароғат мекунад

فارغ از خود هر که میگردد، فراغت میکند

Ҳар ки аз худ чашми пӯшад , хоб роҳат мекунад

هر که از خود چشم پوشد، خواب راحت میکند

Мо саропои ноқисонро , сарфа дар гумномӣ аст

ما سراپا ناقصان را، صرفه در گمنامی است

Зишт расво мешавад , чндонкаҳ шӯҳрат мекунад

زشت رسوا میشود، چندانکه شهرت میکند

Фитнаи миборди зи абри сояи боли ҳумо

فتنه میبارد ز ابر سایه بال هما

Сари бурун кӣ оқил аз кунҷ қаноат мекунад ? !

سر برون کی عاقل از کنج قناعت میکند؟!

эй ки аз ҳамчашмии душман , дар шӯҳрат задӣ

ای که از همچشمی دشمن، در شهرت زدی

Ончӣ натавонист душман кард , шӯҳрат мекунад

آنچه نتوانست دشمن کرد، شهرت میکند

Нашунӯдгар ҳарфи воъизро касе , гӯ нашунӯд

نشنود گر حرف واعظ را کسی، گو نشنود

Нест кораш бо касе , худро насиҳат мекунад !

نیست کارش با کسی، خود را نصیحت میکند!