Гардид ҳирси афзӯн , онро ки моли афзуд

گردید حرص افزون، آن را که مال افزود

Мегардад оби пари зӯр , чун мешавад гул олуд

میگردد آب پر زور، چون میشود گل آلود

Дар дили муҳаббати зар , савдои Фзост дар сар

در دل محبت زر، سودا فزاست در سر

Равшан буд ки озар , ҳаргизи набӯда бе дӯд

روشن بود که آذر، هرگز نبوده بی دود

Онро ки дасти эҳсон , кам судаи дасти ъўрон

آن را که دست احسان، کم سوده دست عوران

Даст аз таъассуфи он , хоҳад басии баҳами суд

دست از تأسف آن، خواهد بسی بهم سود

Хоҳӣ шавам макрам , дод вдҳш макун кам

خواهی شوم مکرم، داد ودهش مکن کم

Бар фарқи халқи олам , ҷо дорад абр аз ҷӯад

بر فرق خلق عالم، جا دارد ابر از جود

Роҳи нигоҳи эҳсон , бар ҳоли тангдастон

راه نگاه احسان، بر حال تنگدستان

Аз чашми танги даврон , гардӣдааст масдӯд

از چشم تنگ دوران، گردیده است مسدود

Мо рози донаи дил , дар кишти ин тани гул

ما راز دانه دل، در کشت این تن گل

Мақсӯд буд ҳосил , ҳосил нагашт мақсӯд !

مقصود بود حاصل، حاصل نگشت مقصود!

То буд дида дид , фикр набӯд кам дид

تا بود دیده دید، فکر نبود کم دید

Аз баҳр буд гардид , умрӣ ки буд нобӯд

از بهر بود گردید، عمری که بود نابود

Ин ҷони дарди пурвирд , сад бор имтиҳон кард

این جان درد پرورد، صد بار امتحان کرد

Ба буд аз давои дард , дорӣ чаҳ дарди беҳбуд ?

به بود از دوا درد، داری چه درد بهبود؟

Воъиз чаҳ кўбкўиӣ ? ком аз дар ки ҷӯӣ ?

واعظ چه کوبکویی؟ کام از در که جویی؟

Бо хештан нагӯйӣ : ҷуз дӯст кист мавҷӯд ? !

با خویشتن نگویی: جز دوست کیست موجود؟!