Бар мо сухани сарди азизон на гарон буд

بر ما سخن سرد عزیزان نه گران بود

Кон бар дили мо , чун нафаси шишаи гарон буд

کان بر دل ما، چون نفس شیشه گران بود

Дашном ба ҷони миннат , азин мунфаилами ман

دشنام به جان منت، ازین منفعلم من

Козори маниш , боиси тсдиъи забон буд

کآزار منش، باعث تصدیع زبان بود

Дигари натавонад блб оварад фиғонам

دیگر نتواند بلب آورد فغانم

Ёди хуши он рӯз , ки дарди ту ҷавон буд

یاد خوش آن روز، که درد تو جوان بود

Аз умр чаҳ дидем , биҷузи фӯти ҷавонӣ

از عمر چه دیدیم، بجز فوت جوانی

Зебои гули ин боғ , ҳамин ранги хазон буд

زیبا گل این باغ، همین رنگ خزان بود

зи он умри расониди марои зуд ба перӣ

ز آن عمر رسانید مرا زود به پیری

Кин аблақи саркаши зи нафаси гарми Аннан буд

کاین ابلق سرکش ز نفس گرم عنان بود

Аз гулшани айём , зи дами сардии перӣ

از گلشن ایام، ز دم سردی پیری

Дар дасти зи ойӣнаи марои барги хазон буд

در دست ز آیینه مرا برگ خزان بود

Воъиз на абаси ҷон ба баҳо дод сухан ро

واعظ نه عبث جان به بها داد سخن را

Ҳар маънии он ҷавҳарии арзанда ба ҷон буд

هر معنی آن جوهری ارزنده به جان بود