Рехт чун дандон , мадори ҷисм мушкил ме шавад

ریخت چون دندان، مدار جسم مشکل می‌شود

Асия бепурҳ чун гардид , ботил ме шавад

آسیا بی‌پره چون گردید، باطل می‌شود

Оқилонро поси ин ва он , кам аз занҷир нест

عاقلان را پاس این و آن، کم از زنجیر نیست

Чун мехоҳад , агар девона оқил ме шавад

چون می‌خواهد، اگر دیوانه عاقل می‌شود

То насозӣ харҷи нақди худ , намеояд ба кор

تا نسازی خرج نقد خود، نمی‌آید به کار

Дил чу аз дасти ту берун меравад , дил ме шавад

دل چو از دست تو بیرون می‌رود، دل می‌شود

Ҳечкас аз шеваи афтодагӣ нуқсон накард

هیچکس از شیوه افتادگی نقصان نکرد

Оқибат аз хоксории дона ҳосил ме шавад

عاقبت از خاکساری دانه حاصل می‌شود

Бо Асо шояд кунад таии нафаси роҳи бандагӣ

با عصا شاید کند طی نفس راه بندگی

Чӯб дар кораст , асбиро ки коҳил ме шавад

چوب در کار است، اسبی را که کاهل می‌شود

Нест дахли имрӯзи фикри харҷро дар кори халқ

نیست دخل امروز فکر خرج را در کار خلق

Нақди умри мардумон , харҷ мадохил ме шавад

نقد عمر مردمان، خرج مداخل می‌شود

По наадгар кас ба доми ақл аз рӯй ризо

پا نهد گر کس به دام عقل از روی رضا

Пас чаро маҷнӯн ба зарби чӯб оқил мешавад ? !

پس چرا مجنون به ضرب چوب عاقل می‌شود؟!

Дар ҳавои ишқ аз баси ташнаи хӯни худам

در هوای عشق از بس تشنه خون خودم

Хӯни ман оби дами шамшер қотил ме шавад

خون من آب دم شمشیر قاتل می‌شود

Бо забон чарб мехоҳад нишонди оташам

با زبان چرب می‌خواهد نشاند آتشم

намеравад ҳарчанд ақл , ҷоҳил мешавад !

می‌رود هرچند عقل، جاهل می‌شود!

Майли он мижгони каҷ беҷо набошад , чашми ман

میل آن مژگان کج بی‌جا نباشد، چشم من

Ҳарки мебинад рухи хуби ту , моил мешавад !

هرکه می‌بیند رخ خوب تو، مایل می‌شود!

Мударриси он зулф дорад , ҳалқае аз дарси ишқ

مدرس آن زلف دارد، حلقه‌ای از درس عشق

Гар хӯрд дӯди чароғи онҷои дилат , дил мешавад !

گر خورد دود چراغ آنجا دلت، دل می‌شود!

Аз дам теғаст воъизи роҳи ҳақи борӣк тар

از دم تیغ است واعظ راه حق باریک‌تر

Нест ҷузи хунаш ба гардан , ҳарки ғофил ме шавад

نیست جز خونش به گردن، هرکه غافل می‌شود