Сунбул аз тоби хами мӯии ту , дарҳам ме шавад

سنبل از تاب خم موی تو، درهم می‌شود

Ғунча аз шарми гул рӯй ту , шабнам ме шавад

غنچه از شرم گل روی تو، شبنم می‌شود

Гашти доғами дилнишинтар , дар ҳавои нави баҳор

گشت داغم دلنشین‌تر، در هوای نو بهار

зи онкии беҳтар меҳр гирад , сафҳа , чун нам ме шавад

ز آنکه بهتر مهر گیرد، صفحه، چون نم می‌شود

Лутф мегардад ба мо , то мерасад бедоди ту

لطف می‌گردد به ما، تا می‌رسد بیداد تو

Захми моро оби шамшери ту , марҳам ме шавад

زخم ما را آب شمشیر تو، مرهم می‌شود

Аз паии ҳам дард мегардад , дил бе тоби ман ;

از پی هم‌درد می‌گردد، دل بی‌تاب من؛

Муми мангар шамъ гардад , шамъ мотам мешавад !

موم من گر شمع گردد، شمع ماتم می‌شود!

Кӣ шӯй бар нафаси худ фармонраво бе доғи ишқ !

کی شوی بر نفس خود فرمانروا بی‌داغ عشق!

Бар сари девони сулаймонӣ ба хотам ме шавад

بر سر دیوان سلیمانی به خاتم می‌شود

намешавад маҳрӯм , ҳаркас мекунад касби ҳунар

می‌شود محروم، هرکس می‌کند کسب هنر

намеравад беруни зи ҷинат , ҳар ки одам мешавад !

می‌رود بیرون ز جنت، هر که آدم می‌شود!

Шайх перӣ мерасад инак , ба сад ъзу виқор

شیخ پیری می‌رسد اینک، به صد عز و وقار

Аз тавозуъи қомати мо пеш ӯ хам ме шавад

از تواضع قامت ما پیش او خم می‌شود

Мо сияҳи рӯзони ғампарвар , ба меҳнат зинда ем

ما سیه‌روزان غم‌پرور، به محنت زنده‌ایم

Сабзи барги айши мо аз нахл мотам ме шавад

سبز برگ عیش ما از نخل ماتم می‌شود

Ҷузи дил беғам набошад санги роҳи бандагӣ

جز دل بی‌غم نباشد سنگ راه بندگی

намешавам ғамгини дили воъиз чу хуррам мешавад !

می‌شوم غمگین دل واعظ چو خرم می‌شود!