Хирад бигир сари худ , ки ёр ме ояд

خرد بگیر سر خود، که یار می‌آید

Ҷунуни таҳия худ кун баҳор ме ояд

جنون تهیه خود کن بهار می‌آید

Баҳор , дилбарӣ аз нави баҳор ман дорад

بهار، دلبری از نو بهار من دارد

Ки пои зи лолау гул дар нигор ме ояд

که پا ز لاله و گل در نگار می‌آید

Аҷаби мадор ки гирдоб гирдбод шавад

عجب مدار که گرداب گردباد شود

Кунун ки киштии мо бар канор ме ояд

کنون که کشتی ما بر کنار می‌آید

Ҷузи инки кас нагузорад вуҷӯдашони ҳаргиз

جز اینکه کس نگذارد وجودشان هرگز

Дигар зи мардуми олам чаҳ кор меояд ? !

دگر ز مردم عالم چه کار می‌آید؟!

Гузаштаи лаъли лаб ӯ ба хотирати воъиз

گذشته لعل لب او به خاطرت واعظ

Ки гавҳари суханат обдор меояд !

که گوهر سخنت آبدار می‌آید!