То ҳавои серумаи гаштани зи устихонам сар кашид

تا هوای سرمه گشتن ز استخوانم سر کشید

Аз нигоҳи тунди чашм ӯ бмн ханҷар кашид

از نگاه تند چشم او بمن خنجر کشید

Нест бартар аз талоши пастии худ пила ӣӣ

نیست برتر از تلاش پستی خود پله یی

Гар буд инсоф , бояд сангро бо зар кашид

گر بود انصاف، باید سنگ را با زر کشید

Ҳар сар мӯем бадасти сад шикаст афтода аст

هر سر مویم بدست صد شکست افتاده است

Бар серум то ишқ аз санг ҷФолшкр кашид

بر سرم تا عشق از سنگ جفالشکر کشید

Ҳар ки пардозад , баҳолам , гардадаш дар дидаи ашк

هر که پردازد، بحالم، گرددش در دیده اشک

Хомаи наққош , тасвирам бичишам тар кашид

خامه نقاش، تصویرم بچشم تر کشید

Қурб мехоҳӣ зи ҳади худ қадам магузор пеш

قرب میخواهی ز حد خود قدم مگذار پیش

Аз адаби фонӯси нури шамъро дар бар кашид

از ادب فانوس نور شمع را در بر کشید

Нест воъизи худнамоёнро биҷузи ғами ҳосилӣ

نیست واعظ خودنمایان را بجز غم حاصلی

Сад гиреҳ афтод дар дили хӯшаро , то саркашед !

صد گره افتاد در دل خوشه را، تا سرکشید!