Аз бскаҳ суст гашта тани мубталои маро

از بسکه سست گشته تن مبتلا مرا

Созад ҳавои чашм задани тўтёи маро

سازد هوای چشم زدن توتیا مرا

То рӯ наад ба пои ту , қолаб тиҳӣ кунад

تا رو نهد به پای تو، قالب تهی کند

Рашкаст бар саодати он нақши пои маро

رشک است بر سعادت آن نقش پا مرا

То дили биёади он гули рухсор баста ам

تا دل بیاد آن گل رخسار بسته ام

Дил во намекунад чамани длгшои маро

دل وا نمی کند چمن دلگشا مرا

Равшан шавад чунонкии зи хокистари оина

روشن شود چنانکه ز خاکستر آینه

Кардааст файзи сӯхтагони босафои маро

کرده است فیض سوختگان باصفا مرا

Аз баси матоъи косади бозори оламам

از بس متاع کاسد بازار عالمم

Тарсам ба ҷурм низ нагирад худои маро

ترسم به جرم نیز نگیرد خدا مرا

Теғ ҷафо кашид , ки аввали крои кашам ?

تیغ جفا کشید، که اول کرا کشم؟

Фарёд кард воъиз , гуфто : маро ! маро ! ?

فریاد کرد واعظ، گفتا: مرا!مرا!؟