зи поси ошноӣ , баҳра набӯд халқи олам ро

ز پاس آشنایی، بهره نبود خلق عالم را

Намак хӯрдан , чу захм аз ҳам ҷудо созад ду ҳамдам ро

نمک خوردن، چو زخم از هم جدا سازد دو همدم را

Ба гармӣҳои зоҳир , чашми дилсӯзии мадор аз кас

به گرمیهای ظاهر، چشم دلسوزی مدار از کس

Барои аҳли мотам , дил насузад шамъи мотам ро

برای اهل ماتم، دل نسوزد شمع ماتم را

Набошад нақси давлат , ёрии афтодагон кардан

نباشد نقص دولت، یاری افتادگان کردن

Бадуш худ кашад хуршеди тобон , бори шабнам ро

بدوش خود کشد خورشید تابان، بار شبنم را

Бони рағбат ки хӯн ҳам хуранд ин нокасони доим

بآن رغبت که خون هم خورند این ناکسان دایم

Чаҳ будигар ду рӯзӣ низ хўрдндии ғами ҳамро ?

چه بودی گر دو روزی نیز خوردندی غم هم را؟

зи мангар душманони бурданди моли олимӣ , аммо

ز من گر دشمنان بردند مال عالمی، اما

Ба ҳақи дӯстӣ гуё ба ман доданд олам ро

به حق دوستی گویا به من دادند عالم را

Халосӣ нест аз тӯли أмл дар зиндагии мумкин

خلاصی نیست از طول أمل در زندگی ممکن

Магари санги лаҳади кӯбади сари ин мори арқм ро

مگر سنگ لحد کوبد سر این مار ارقم را

Ҳунар дар аҳди мо аз дайн гузаштан шуд , на аз дунё

هنر در عهد ما از دین گذشتن شد، نه از دنیا

Кунанд ин сарзаниши пайвастаи иброҳӣми адҳам ро

کنند این سرزنش پیوسته ابراهیم ادهم را

Тамом умр ҳамроҳанд боҳам , лек то куштан

تمام عمر همراهند باهم، لیک تا کشتن

Ҳамаи қобил ва Њобиласт номи авлоди одам ро

همه قابیل و هابیل است نام اولاد آدم را

зи баси номеҳрбонӣ расм шуд , бовари нмикрдм

ز بس نامهربانی رسم شد، باور نمیکردم

Нмидидм агар паҳлавии ҳам бодоми тавъам ро

نمیدیدم اگر پهلوی هم بادام توأم را

Чисони лаб во шавад воъиз ки дар бозори аҳди мо

چسان لب وا شود واعظ که در بازار عهد ما

Равое нест аз ҷинси сухан , ҷузи нақши дарҳамро ?

روایی نیست از جنس سخن، جز نقش درهم را؟