Ҷузи ҳарфи зару сим , дилат ҳеҷ нагӯяд

جز حرف زر و سیم، دلت هیچ نگوید

Ғайр аз гули аббосии азин боғ наравед

غیر از گل عباسی ازین باغ نروید

Дар пардаи лбҳост , аз он ҷои забон ро

در پرده لبهاست، از آن جای زبان را

То ҳарфи ғами ишқи ту бепарда нагӯяд

تا حرف غم عشق تو بی پرده نگوید

Ҳар гоми дарин роҳ , тамошоӣ ҷудоӣ аст

هر گام درین راه، تماشای جدایی است

Ҳайфаст каси ин бодия бо дида напуед

حیف است کس این بادیه با دیده نپوید

Бар хок дар дӯсти раҳи саҷдаи наёбад

بر خاک در دوست ره سجده نیابد

То чеҳраи дил аз гирди раҳ ғайр нашавед

تا چهره دل از گرد ره غیر نشوید

Ҳарфи ғами ишқи ту , каломӣаст ки бояд

حرف غم عشق تو، کلامیست که باید

Ҷуз кар накунад гӯш ва , биҷуз лол нагӯяд

جز کر نکند گوش و، بجز لال نگوید

эй онкии зании баҳри сафои оби рухсор

ای آنکه زنی بهر صفا آب رخسار

Бар рӯй ту гардӣаст , ки ҷуз гиря нашавед

بر روی تو گردیست، که جز گریه نشوید

Воъиз ба дурӯён ҷаҳон карда зи баси ху

واعظ به دورویان جهان کرده ز بس خو

Ҳар гул ки на раъност дарин боғи набавӣад

هر گل که نه رعناست درین باغ نبوید