Нест ғайр аз васли обии оташи ҷӯши маро

نیست غیر از وصل آبی آتش جوش مرا

Марҳамии ҷуз дӯст набӯд захми оғӯши маро

مرهمی جز دوست نبود زخم آغوش مرا

Бар серуми савдои ҷонон , бскаҳи по афшурда аст

بر سرم سودای جانان، بسکه پا افشرده است

Бодаи пурзӯри натавонади баради ҳуши маро

باده پرزور نتواند برد هوش مرا

Шуд зи хомӣ дар сари кори ҳаваси аҳди шабоб

شد ز خامی در سر کار هوس عهد شباب

Тундии ин оташи охири рехти сари ҷӯши маро

تندی این آتش آخر ریخت سر جوش مرا

Дар кашокаш аз ниҳоди сахти хешами сари басар

در کشاکش از نهاد سخت خویشم سر بسر

Нест ғайр аз хеши борӣ чун камони дӯши маро

نیست غیر از خویش باری چون کمان دوش مرا

Буду нобӯди маро аз бас ба ғорати бардаи дӯст

بود و نابود مرا از بس به غارت برده دوست

наметавон пурсед азуи ҳарфи фаромӯши маро

می توان پرسید ازو حرف فراموش مرا

намечакад хӯн аз дами теғи забонҳо халқ ро

می چکد خون از دم تیغ زبانها خلق را

Нест воъизи ҳеҷ панд аз пунба ба , гӯши маро

نیست واعظ هیچ پند از پنبه به، گوش مرا