Гуҳар бар хештани печади зи фикри ақди дандонаш

گهر بر خویشتن پیچد ز فکر عقد دندانش

Садаф дандон фишорад бар ҷигар аз рашки мараҷонаш

صدف دندان فشارد بر جگر از رشک مرجانش

Чаҳ сони дил метавон кандан , зи чашми серумаи соӣ ӯ ?

چه سان دل می‌توان کندن، ز چشم سرمه‌سای او؟

Ки қомат мекашад рӯ бар қафои баргаштаи мижгонаш !

که قامت می‌کشد رو بر قفا برگشته مژگانش!

зи гули гашти чамани он шӯхи ҳргаҳ бозме гардад

ز گل گشت چمن آن شوخ هرگه بازمی‌گردد

зи ғайрат ҳар гулӣ дастӣаст пиндорами бдомонш

ز غیرت هر گلی دستیست پندارم بدامانش

Чаҳ сони ҳам аҳди байнам бо касонаши ман ки аз ғайрат

چه سان هم عهد بینم با کسانش من که از غیرت

намехоҳам ки бошад бо дурустии аҳду паймонаш

نمی‌خواهم که باشد با درستی عهد و پیمانش

Расед айёми перӣ , дили зи авзоъ ҷаҳон кунадам

رسید ایام پیری، دل ز اوضاع جهان کندم

Ба чавгони хмидн , гӯии дили барадами зи майдонаш

به چوگان خمیدن، گوی دل بردم ز میدانش

Парешонеаст ҳосили донаи дилро ҳамин воъиз

پریشانی است حاصل دانه دل را همین واعظ

Магари парвардае дар обу хоки малики эйронаш ? !

مگر پرورده‌ای در آب و خاک ملک ایرانش؟!