Перӣ омад , на ҷавонӣаст дигар аз мо хуш

پیری آمد، نه جوانیست دگر از ما خوش

Чун гули шамъ буд бар сари мо гули нохуш

چون گل شمع بود بر سر ما گل ناخوش

Вақти перии нигаҳи гарми бхўбон хунак аст

وقت پیری نگه گرم بخوبان خنک است

Сайр гулшан набӯд фасли дайу сармои хуш !

سیر گلشن نبود فصل دی و سرما خوش!

Хуш фишондааст зи олоиши касрати доман

خوش فشانده است ز آلایش کثرت دامن

Чаҳ аҷаби хотир ғамгин шавад аз саҳрои хуш ? !

چه عجب خاطر غمگین شود از صحرا خوش؟!

Нест дунё , биҷуз аз хонаи пари мурдорӣ

نیست دنیا، بجز از خانه پر مرداری

Чун дар он карда ту покизаи табиати ҷохваш ? !

چون در آن کرده تو پاکیزه طبیعت جاخوش؟!

Ду се рӯзӣаст ҳаёти ту ва , нохуши он ҳам

دو سه روزیست حیات تو و، ناخوش آن هم

Бигузарон нохушии ин ду се рӯз , аммо хуш

بگذران ناخوشی این دو سه روز، اما خوش

Ғами дарвеш буд , онкии тавон танҳо хӯрд

غم درویش بود، آنکه توان تنها خورد

Хӯрдани неъмати алвон , набӯд танҳо хуш

خوردن نعمت الوان، نبود تنها خوش

Воъизи имрӯзи баҳри нохушу хуш , хўшдл бош

واعظ امروز بهر ناخوش و خوش، خوشدل باش

Кончаҳи нохуш буд имрӯз , буд фардои хуш

کآنچه ناخوش بود امروز، بود فردا خوش