Подшоҳи малики фақрам , баҳри ҳифзи шани хеш

پادشاه ملک فقرم، بهر حفظ شان خویش

Аз ҷаҳони бегонагиро кардаам дарбони хеш

از جهان بیگانگی را کرده ام دربان خویش

То нагардад лаҳза ӣӣ бо хоби роҳати ошно

تا نگردد لحظه یی با خواب راحت آشنا

Дӯхтам монанди сӯзани чашм бар мижгони хеш

دوختم مانند سوزن چشم بر مژگان خویش

Дӯст донистааст қадари неъмати дидори худ

دوست دانسته است قدر نعمت دیدار خود

намешавад дар хонаи ойӣнаи ҳам меҳмони хеш

می شود در خانه آیینه هم مهمان خویش

эй тавонгари неъмат додани мадор аз худ дареғ

ای توانگر نعمت دادن مدار از خود دریغ

Нестӣ чун панҷ рӯзии бештари меҳмони хеш

نیستی چون پنج روزی بیشتر مهمان خویش

Гар на ӣӣ аз ҳасрати алвони неъмати талхком

گر نه یی از حسرت الوان نعمت تلخکام

Неъматӣ набӯд чу нони хушк , аммо нони хеш

نعمتی نبود چو نان خشک، اما نان خویش

эй ки худро донаи хор орзӯҳо карда ӣӣ

ای که خود را دانه خوار آرزوها کرده یی

Душманӣ май парварӣ , неи тан барои ҷони хеш

دشمنی می پروری، نی تن برای جان خویش

Побпоит май наад чу фардои марг бе амон

پابپایت می نهد چو فردا مرگ بی امان

Майгузорӣ то ба кӣ сар бар сару сомони хеш ? !

می گذاری تا به کی سر بر سر و سامان خویش؟!

Он қадари эҳсон ки ман аз файзи эҳсон дида ам

آن قدر احسان که من از فیض احسان دیده ام

Бетакаллуф гаштаам шармандаи эҳсони хеш

بی تکلف گشته ام شرمنده احسان خویش

Даъвии пучӣ ки воъиз мекунӣ аз рӯзгор

دعوی پوچی که واعظ میکنی از روزگار

Худ ҷавоби хеши гӯйӣ гар кунӣ девони хеш

خود جواب خویش گویی گر کنی دیوان خویش