Хиромон чун равад беруни зи гулшани сарви дилҷӯяш

خرامان چون رود بیرون ز گلشن سرو دلجویش

Нигоҳ гиря олудӣ буд ҳар шохтар , сӯяш

نگاه گریه آلودی بود هر شاخ تر، سویش

Бичишам ғайрат аз дунбол ӯ , вақт хиромидан

بچشم غیرت از دنبال او، وقت خرامیدن

Кам аз тор нигоҳӣ нест , ҳар мӯеи зи гесуяш

کم از تار نگاهی نیست، هر مویی ز گیسویش

Қадаҳи минўшди он ваҳшии ғизол ва , ман азин доғам

قدح مینوشد آن وحشی غزال و، من ازین داغم

Ки ранг ншأаҳ мемегузорад рӯй бар рӯйиш

که رنگ نشأه می میگذارد روی بر رویش

Чаҳ сон бо ғайри байнам , ҳмншинш , ман ки аз ғайрат

چه سان با غیر بینم، همنشینش، من که از غیرت

Кунам фарёд то хезади қиёмат аз сари кӯяш

کنم فریاد تا خیزد قیامت از سر کویش

Макун озурда аз худ воъизи он шӯхи ҷафои ҷӯ ро

مکن آزرده از خود واعظ آن شوخ جفا جو را

Мабодои ғайри хашмии вокшд аз тундии хеш

مبادا غیر خشمی واکشد از تندی خویش