эй аз арақи ҷабини ту субҳи баҳори дил

ای از عرق جبین تو صبح بهار دل

Ёди қадати ниҳоли лаби ҷӯйбори дил

یاد قدت نهال لب جویبار دل

Ҳар дил ки бишмор набошад дар он ғамат

هر دل که بیشمار نباشد در آن غمت

Дар пеш ошиқон набӯд дар шумори дил

در پیش عاشقان نبود در شمار دل

Фориғ шудам бФкри ту аз фикри рӯзгор

فارغ شدم بفکر تو از فکر روزگار

Ғайр аз ғам ту нест касе ғмгсори дил

غیر از غم تو نیست کسی غمگسار دل

Чашмами зи рашк , ташна ба хӯни дилам шуда аст

چشمم ز رشک، تشنه به خون دلم شده است

То дидааст ёди туро дар канори дил

تا دیده است یاد ترا در کنار دل

Ҳргаҳ ки ёди бсмли теғ ту карда ам

هرگه که یاد بسمل تیغ تو کرده ام

Аз худ фишондаам бтпидни ғубори дил

از خود فشانده ام بتپیدن غبار دل

Воъизи чунин заъиф ва , ғамати ин қадари гарон

واعظ چنین ضعیف و، غمت این قدر گران

Чун қоматаш хамида нагардад зи бори дил ? !

چون قامتش خمیده نگردد ز بار دل؟!