зи ғамгар сӯхтам , наздики ёри маҳваши хешам

ز غم گر سوختم، نزدیک یار مهوش خویشم

Шудам хокистар , аммо ҳамнишин оташи хешам

شدم خاکستر، اما همنشین آتش خویشم

Баҳр ҷо бошад ӯ , ман даври гирди он сар кӯем

بهر جا باشد او، من دور گرد آن سر کویم

Хаёлаш то бадал ҷо карда , ман ҳиҷрони каши хешам

خیالش تا بدل جا کرده، من هجران کش خویشم

Фалакро нест ҷурм , ин изтироб аз хештан дорам

فلک را نیست جرم،این اضطراب از خویشتن دارم

Дар ин миҷмари шарори осои сапанди оташи хешам

در این مجمر شرار آسا سپند آتش خویشم

Чу ҳарф васл гуяд , хешро даври аФгнми аввал

چو حرف وصل گوید، خویش را دور افگنم اول

Барои сайди матлаби тир рӯй таркиши хешам

برای صید مطلب تیر روی ترکش خویشم

Саропо гарчи воъиз ҳастем бошад азу , лекин

سراپا گرچه واعظ هستیم باشد ازو، لیکن

Шррсон дар фалохан , аз фурӯғи оташи хешам

شررسان در فلاخن، از فروغ آتش خویشم