Сарҳанги Мисри гӯшаи нишинӣ кунун манам

سرهنگ مصر گوشه نشینی کنون منم

По то ба печи кӯчаи азлати зи доманам

پا تا به پیچ کوچه عزلت ز دامنم

Аз нармем , бгрдни бадхоҳи худ каманд

از نرمیم، بگردن بدخواه خود کمند

Гирдам чу тунд бар сари худ , теғи душманам

گردم چو تند بر سر خود، تیغ دشمنم

Бар абр , чашм донаам аз баҳр хеш нест

بر ابر، چشم دانه ام از بهر خویش نیست

Тарсам ки барқ сайр нагардад зи хирманам

ترسم که برق سیر نگردد ز خرمنم

Дил хӯн шавад зи ҳасрати он чашми серумаи дор

دل خون شود ز حسرت آن چشم سرمه دار

Ҳар гуҳ ки шоми ҳиҷри даройади зи равзанам

هر گه که شام هجر درآید ز روزنم

Баҳри сухан ба кор наомад марои забон

بهر سخن به کار نیامد مرا زبان

Акнӯн бакори омадаи баҳр гузиданам

اکنون بکار آمده بهر گزیدنم

Манзури мо зи тарки ҷаҳон , нест ҷузи ҷаҳон

منظور ما ز ترک جهان، نیست جز جهان

Чун бози баҳри сайд буд , чашм бастанам

چون باز بهر صید بود، چشم بستنم

Хокаст хок , дар лаҳад , акнӯн на ӯст ӯ !

خاک است خاک، در لحد، اکنون نه اوست او!

Онкас ки аз ғурури ҳамязди манам манам !

آنکس که از غرور همیزد منم منم!

Воъиз бинола мекунам аз ҷои кӯҳ ро

واعظ بناله میکنم از جای کوه را

Кӯи зӯру ҳишматӣ ки дил аз хештани бркнм ? !

کو زور و حشمتی که دل از خویشتن برکنم؟!