зи он ҷаҳони поки омадам , олӯда доман мерӯм

ز آن جهان پاک آمدم، آلوده دامن میروم

Сӯии ин ғифлати саро , ҷони омадам , тан мерӯм

سوی این غفلت سرا، جان آمدم، تن میروم

Глъзорони бскаҳ дар хоки сиёҳ осӯда анд

گلعذاران بسکه در خاک سیاه آسوده اند

Чун бгўрстони рӯм , гӯйӣ бглшн мерӯм

چون بگورستان روم، گویی بگلشن میروم

Баҳр дунё мекунам худро асири табъи дун

بهر دنیا میکنم خود را اسیر طبع دون

Аз ҳавои духтарӣ дар чаҳ чу бежан мерӯм

از هوای دختری در چه چو بیژن میروم

Гӯи мсозми поймол , эй хасм бепарво , ки ман

گو مسازم پایمال، ای خصم بی پروا، که من

Ҳамчуи хор аз лоғарӣ дар пой душман мерӯм

همچو خار از لاغری در پای دشمن میروم

Аз барои золи дунё , ҳамчуи кӯрон ҳар қадам

از برای زال دنیا، همچو کوران هر قدم

Бо вуҷӯди дида , дар чоҳӣ чу сӯзан мерӯм

با وجود دیده، در چاهی چو سوزن میروم

Аз ғам дунё кашидам ин қадар , воъиз басаст !

از غم دنیا کشیدم این قدر، واعظ بس است!

Сӯии хок акнӯн барои вокшидн мерӯм

سوی خاک اکنون برای واکشیدن میروم