Барда аз баси фикри он шӯхи камони абрӯи маро

برده از بس فکر آن شوخ کمان ابرو مرا

Мӯӣ абрӯ гашта мӯии косаи зонуи маро

موی ابرو گشته موی کاسه زانو مرا

Дўрбош ғайритем бингар , ки дар хок дараш

دورباش غیرتم بنگر، که در خاک درش

Ҷои надиҳади ҳаргизи ин паҳлу ба он паҳлуи маро

جای ندهد هرگز این پهلو به آن پهلو مرا

Бскаҳ аз сайлоби ғами санги вуҷӯдам суда аст

بسکه از سیلاب غم سنگ وجودم سوده است

Метавонад шуд фалохани печиш ҳар мӯи маро

میتواند شد فلاخن پیچش هر مو مرا

Ин қадари файзӣ ки ман аз бизбонӣ барда ам

این قدر فیضی که من از بیزبانی برده ام

Тарсами охири шукр хомӯшӣ кунад пургӯи маро

ترسم آخر شکر خاموشی کند پرگو مرا

Дар тариқи маърифат , фикрам ба ҳар ҷониби давид

در طریق معرفت، فکرم به هر جانب دوید

Ҳарза рафт оби ҳаёт , аз танагии ин ҷӯи маро

هرزه رفت آب حیات، از تنگی این جو مرا

Бар сари ман , фикри дунёи байн чаҳ савдоҳо Фгнд ?

بر سر من، فکر دنیا بین چه سوداها فگند؟

Пари зи шӯри ин коса шуд , аз косаи зонуи маро

پر ز شور این کاسه شد، از کاسه زانو مرا

Ғайри мадҳи хомшӣ , воъизи нмигўими сухан

غیر مدح خامشی، واعظ نمیگویم سخن

Гар гузорад завқ хомӯшӣ бигуфту гӯи маро

گر گذارد ذوق خاموشی بگفت و گو مرا