Бардааст аз бскаҳи фикри он нигор ҷонем

برده است از بسکه فکر آن نگار جانیم

Гашта мӯии косаи зонуи хати пешонӣам

گشته موی کاسه زانو خط پیشانیم

Ин раги гардан ки ман аз аҳли дониш дида ам

این رگ گردن که من از اهل دانش دیده ام

наме тавон барад эй Флотўни рашк бар нодонем

می توان برد ای فلاطون رشک بر نادانیم

Дар муҳаббат бар намеояд бало бо сабри ман

در محبت بر نمی آید بلا با صبر من

Бас набошад силӣ , аз бас ташна вайронем

بس نباشد سیلی، از بس تشنه ویرانیم

Аз паии таҳсили ризқи мо арақи резади саҳоб

از پی تحصیل رزق ما عرق ریزد سحاب

Рӯзу шаб чун абр , ман дар гиря аз бе ноним

روز و شب چون ابر، من در گریه از بی نانیم

Ҷои боли афшонии ман , олами таҷред буд

جای بال افشانی من، عالم تجرید بود

Карда воъизи пои банди ин ҷаҳон ?фонем

کرده واعظ پای بند این جهان فانیم